Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        tym nie zaskoczyli lesie, póki nie dojedziemy do znajomych.
 2   1,  1 |        żywiej, stuliwszy uszy... póki sił stało.~Gerda ciągle
 3   1,  2 |         mnie przyjęli w gościnę, póki jeszcze dzień jasny, pokażę
 4   1,  4 |         dzikich zwierząt sprawa. Póki obcy duch nie zawiał na
 5   1,  5 |        tam mu wodę i chleb dają, póki nie zdechnie... Na dworze
 6   1,  5 |          zawsze u niego zaczyna, póki do zwady i do nożów nie
 7   1,  6 |        głos radośnie, zwycięsko, póki znowu od słowa do słowa
 8   1,  6 |        nie bronię... a do domów, póki głowy całe... Jam nie winien
 9   1,  8 |         czekali nań dzień i dwa, póki nie przyszedł i nie siadł
10   1,  9 |      wieków bywało i tak będzie, póki nas stanie.~- Nauczymy my
11   1,  10|        skrobanie paznokciami, aż póki w spróchniałej korze nie
12   1,  11|       obie pięści.~- Nie daruję, póki jednemu z nich oka ze łba
13   2,  13|         nie pokazać oczów chyba, póki jej nie będę miał. Nie utai
14   2,  13|      jeść łakomie, pić chciwie i póki się nie nasycił, sapał tylko.
15   2,  15| płomieniem. I tu nic nie będzie, póki siekiera i płomię nie zniszczy
16   2,  17|         ku Gopłu i do grodu, ale póki ja nie dam rozkazu, cicho
17   2,  19|           Toć obyczaj ojcowski i póki rodu naszego, póty tego
18   2,  20|       one jednakowe, kwitnie to, póki młode, a na starość kole.
19   2,  20|          za tą tęsknić będziesz, póki innej nie weźmiesz.~Tak
20   2,  20|        ażeby snu i jadła pozbył, póki by mnie sobie nie wziął.~
21   2,  20|          niebo patrzeć i płakać, póki z wojny nie wrócisz, póki
22   2,  20|        póki z wojny nie wrócisz, póki swaty nie przyjadą. - Na
23   2,  21|          aż do brzegu popłynę... Póki nie siędziecie na konie,
24   2,  21|         dwa, posiedzim dłużej... póki ich nie wymorzym do szczętu...
25   3,  22|    Musiałem na wyrocznię czekać, póki mi nie przyszła w jednym
26   3,  22|           ani jadł, ani spoczął, póki do potyczki nie doprowadził.
27   3,  27|       wozów sobie wprzęgając, aż póki z tych nieszczęśliwych zrodzeni
28   3,  27|     żadnej izby wnijść nie mógł, póki się nie nagiął na poły;
29   3,  30|     okopy sypać i drzewo zwozić, póki nasi nie powrócą pomstę
30   3,  30|         spokojnie, że stać będą, póki on im iść nie każe.~Piątego