Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |           niewiasty służebne koło ogniska się kręciły rozpalając je.
 2   1,  2  |       smoka i węża nie dopuści.~U ogniska warzyła się i piekła wieczerza,
 3   1,  4  |  gospodarz stary zebrali się koło ogniska. Wszyscy jechać spieszyli,
 4   1,  4  |           spotykali gęsto wygasłe ogniska i końskich kopyt ślady...
 5   1,  8  |         kołem wszyscy, zimą około ogniska, w lecie koło lip starych
 6   1,  9  |    powszednich, niewiasty stały u ogniska. Dziwa siedziała u krosien,
 7   2,  12 |         nocną uciechę.~Nagotowane ogniska widać było u skraju lasu,
 8   2,  12 |           płomienną skacząc przez ogniska i przykłaskiwano ich skokom,
 9   2,  12 |     żagwiami zaczęli przeskakiwać ogniska, a potem wyścigać się po
10   2,  12 |          niewiasty. Szła Dziwa do ogniska i rzuca nań łuczywo ostatnie.~-
11   2,  14 |          Pozwólcie mi tu zostać u ogniska! - zawołała Dziwa. Nie odpowiadał
12   2,  14 |        garnek z węglem nabranym z ogniska postawić kazała na ziemi.
13   2,  15 |         starego ojca i u własnego ogniska, wolnym. Kneź chce zgody
14   2,  18 |     smerdą zatrzasnęła.~Łuczywo u ogniska zapaliwszy Piastun spokojnie
15   2,  21 |           też leżą mroki, żadnego ogniska, jakby gromady w ziemię
16   2,  21 |          swymi ludźmi siedzieli u ogniska, z dala na stołb poglądając,
17   2,  21 |         zniknął. Znużeni ludzie u ogniska drzemali, stróże patrzali
18   3,  22 |        aby nocą ich nie zdradziły ogniska i dymy.~
19   3,  23 |          porozkładane, dogasające ogniska.~Dobek wysunął się naprzód
20   3,  24 |       niewiasty; Żywia, stojąca u ogniska, zarumieniła się mocno,
21   3,  25 |           i stróżki od zniczowego ogniska, przy którym jedna ledwie
22   3,  26 |          gościnę ich do wspólnego ogniska zaprosił.~Zsiedli więc z
23   3,  26 |      zażyli.~Długo tak gwarzono u ogniska, a potem pokładłszy się
24   3,  28 | nieszczęśliwego.~Odszedł potem od ogniska, a wkrótce ciało urwane
25   3,  29 |          wosk lany i dym świętego ogniska... odpowiedziały mi, że
26   3,  29 |        zapadła, Polanie rozłożyli ogniska i pieśni śpiewać zaczęli.
27   3,  29 |        sióstr i ścian, i progu, i ogniska domowego.~Dobek nie rzekł
28   3,  29 |      pozdrowić, od ścian, progu i ogniska. Westchnęła Dziwa.~- Im
29   3,  30 |          dla zapalenia pierwszego ogniska, po wodę ze źródła świętego.
30   3,  Dop|     nałożone dla odstraszenia ich ogniska. Popiel chroni się na statku