Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |            chowając się, gdzie która mogła. Parobków tylko kilku i
 2   1,  2 |             i między najcudniejszymi mogła otrzymać pierwszeństwo.~
 3   1,  8 |            niemal do niej się liczyć mogła, bo tak się z nią po staremu
 4   1,  8 |             że niemała liczba stanąć mogła po stronie knezia, chociaż
 5   1,  8 |           się i pójść w ślad za nimi mogła drużyna kneziowska. W lesie,
 6   2,  14|              już bezpieczna sama iść mogła, kędy jej kazała dola. Nie
 7   2,  14|        przelękłe. Przy świetle ognia mogła dojrzeć ich twarze. Zwiędłe
 8   2,  14|           samo prawie drugi upłynął. Mogła tylko wyjść za kontynę i
 9   2,  14|           była tu jak domy. Milcząca mogła marzyć, patrzeć w dym, który
10   2,  14| niewysłowioną. Byłaby uciekła, gdyby mogła.~Stanął on nie zdejmując
11   2,  15|             obejść się bez niego nie mogła. Kneź go też lubił, bo mu
12   2,  19|      uzbrojono, aby z innymi ciągnąć mogła.~Dzikie okrzyki jakieś rozlegały
13   2,  20|          rada by była uciekać, a nie mogła. Coś ją trzymało wkutą do
14   2,  21|        wszech stron, obronić się nie mogła, trupami usłane drogi, trupem
15   2,  21|           odsiecz prędko nadążyć nie mogła.~Reszta pozostała legła
16   3,  23|   zrozumienia, iż zgoda łatwo by się mogła dać zrobić, gdyby się o
17   3,  24|       zaświeciły, chciała wstać, nie mogła, dziewczę ją podniosło z
18   3,  24|           która nigdy na miejscu nie mogła długo usiedzieć, dalej się
19   3,  24|          Jaruhą go dopiero rozplątać mogła bez szkody. Znała tajemnic
20   3,  24|           których się powstydzić nie mogła, bo wszystkie były hoże,
21   3,  24|              konie na paszę. Ale cóż mogła ta mała garstka przeciwko
22   3,  25|               pobłąkać, choć ciasno, mogła do woli na ostrowiu, a sypiała
23   3,  25|              którym bym go rozmoczyć mogła, i kawałka mięsa, bo z tego
24   3,  25|             bowiem wiedźma wielka, a mogła siebie i drugich przemieniać,
25   3,  25|           oczy... Oczów odmienić nie mogła, świeciły jak dwa słoneczka...
26   3,  28|         Piastuna sile równać się nie mogła, orężem tylko straszną była.
27   3,  29|              naprężona uzda utrzymać mogła.~Za nim stał Luty, Międzyrzeczan
28   3,  30|         drogę, że mu się wymknąć nie mogła.~Wolała tedy stanąć, aby
29   3,  30|            którędy by od niego uciec mogła. Tymczasem szła nad brzegiem
30   3,  30|           czyste wody wypływały. Nie mogła dostrzec nic z dala oprócz