Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |      się strzec nie będą... Na Kupałę, na Koladę do mnie ci pozwolą...
 2   1,  4 |   duchy pilnują. Raz w rok, na Kupałę, otwiera się mogiła i może
 3   1,  7 | nieznacznie go zebrać, a że na Kupałę gromady się i tak po uroczyskach
 4   1,  11|        miały iść do ogniów, na Kupałę, Żywia się cieszyła. Dziwie
 5   1,  11|     iść ku nim poczęła.~- A na Kupałę! Jutro Kupały! ho! Ho!...
 6   1,  11|     rękę.~- Pójdziesz jutro na Kupałę? - Pójdę - odezwała się
 7   1,  11|       a musi!... Nie idź ty na Kupałę!~Dziwa się rozśmiała.~-
 8   1,  11|        A ty, Dziwo, nie idź na Kupałę!~Uśmiechnęło się dziewczę.
 9   1,  11|      nie ma... A ty nie idź na Kupałę...~Dziewczęta z na pół oszalałej
10   1,  11|       bogaty... Ej! nie idź na Kupałę...~- Ale z nami bracia i
11   1,  11|      Żywia.~- Albo ja wiem? Na Kupale bywają dziwy! Czasem bracia
12   1,  11|       nieznajomi pobiorą... Na Kupale dziwy bywają... Szkoda,
13   1,  11|        Pokręciła głową.~- A na Kupale ja muszę być... Raz do roku
14   1,  11|     odparła stara - dopiero po Kupale godzi się odczyniać. A do
15   1,  11|      zostało, a mnie trzeba na Kupałę... na Kupałę...~I śpiewając
16   1,  11|    mnie trzeba na Kupałę... na Kupałę...~I śpiewając o Kupale
17   1,  11|        Kupałę...~I śpiewając o Kupale Jaruha rzuciła Znoska, a
18   2,  12|      się z sąsiednich mirów na Kupałę najwięcej ludu zbierało,
19   2,  12|     podpalić i pieśń zanucić o Kupale.~Chłopcy tymczasem suche
20   2,  12|  ciągle powtarzało: Nie idź na Kupałę!~Choć dzień był boży, weselny,
21   2,  12|        się często, co tylko na Kupałę przebaczonym być mogło.~
22   2,  12| szeptał jeden. - Co za dziw na Kupałę porwać sobie dziewczynę?
23   2,  12|        która w lesie Dziwie na Kupałę iść odradzała, ale sama
24   2,  12|          miała się dobrze przy Kupale.~Poili ją wszyscy, aby gniewna
25   2,  12|    Jaruho! nie stało się co na Kupale?~Starucha popatrzała nań,
26   2,  12|    miało? To, co się zawsze na Kupałę dzieje. Kupała bóg gorący,
27   2,  12|         ponieśli... Albo to na Kupałę nowina! albo to co złego?...
28   2,  12|    wczoraj mówiła: "Nie idź na Kupałę..." Przyszedł księżyc, panicz
29   2,  13|         za dziewką poleciał na Kupałę, za Wiszową... porwał ją
30   2,  20|      kneziem zadarły, jakoś po Kupale, Mirsz odpoczywał u brzegu