Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |      podszedł ku drzwiom bocznej komory. Tu stara Jaga na straży
 2   1,  2 |        to cofały nagle, jakby do komory nazad uciekać chciały. Niemiec,
 3   1,  2 |         Szybko pobiegły z nim do komory... do matki... Słychać było
 4   1,  2 |    rozpalając je. Przez drzwi od komory otwarte dozorowała je Jaga.
 5   1,  5 |   przypierały kneziowskie izby i komory, a przed nimi ciągnęło się
 6   1,  5 |          znany, i poprowadził do komory, w której się drużyna mieściła.
 7   1,  6 | dziedziniec, a że naprzeciw były komory kneziowskie, mogli słyszeć
 8   1,  6 |       potrząsnął i cofnął się do komory.~Kneź tymczasem, zwiesiwszy
 9   1,  6 |  powiodła go za sobą do bliskiej komory. Tu skór wisiały pęki i
10   1,  7 |         ani chaty, ani pola, ani komory, ani dzieci. Mamyż my to
11   1,  8 |         kądzielą wyniosła się do komory.~- Ludek - rzekł Wisz po
12   2,  12|        ją... porwali młodą... do komory, do komory wiodą... Cha!
13   2,  12|   porwali młodą... do komory, do komory wiodą... Cha! Cha! Otóż
14   2,  12|           Tak samo próg żegnała, komory, gumna, stodoły, szopy,
15   2,  15|    zaprowadził naprzód z sobą do komory, gdzie mu nową odzież dać
16   2,  16|        podzielona.~Na samym dole komory były ze skarbami pańskimi
17   2,  16|       mrucząc groźno, wybiegła z komory matka stara. Właśnie się
18   2,  18|         go wreszcie zapędziła do komory, którą staruszka za nim
19   2,  19|       było wprawdzie zapasów, bo komory pełne były i zasobne, ale
20   2,  19|          zapasy nowe wynoszono z komory... i gwiazdy świeciły na
21   2,  19|   zajrzyjcie... bodnie, zasieki, komory, wszystko puste... Zostało
22   2,  20|     potrzeba, młoda gospodyni, z komory uchyliwszy trochę drzwi,
23   2,  20|      Mirsz stary córkę wywołał z komory i pogroził jej palcem.~Ty,
24   2,  20|          było nikogo, wróciła do komory, wianuszek się obsunął,
25   2,  20|    Kraśna jak wiśnia pobiegła do komory.~- Teraz on mój! On mój! -
26   2,  20|  postrzeżony skoczył pod okienko komory i zapukał.~- Dziewczyno!
27   3,  24|        dziewczęta i niewiasty do komory - krzyki zastąpiły śpiewy,
28   3,  25|      odgadniesz raz trzeci.~I do komory leci, zasuwa się, na łóżeczku
29   3,  25|         ukryję...~Znowu idzie do komory, siadła na łóżeczku, głowę
30   3,  26| Wiedzieli bowiem, że ubogim był. Komory więc pełne były i na niczym