Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |      Kto by się wsłuchał był w głosy, które wewnątrz chaty się
 2   1,  4 |  Ludzie idą nocą drogą, dziwne głosy słyszą z trwogą, wiatr odwiewa
 3   1,  6 |        kłótliwą walkę i spory, głosy się podnosiły warczące,
 4   1,  6 | czaszami, którymi miód pito... głosy chrypły... Po długim milczeniu
 5   1,  6 |     poza wałami odzywające się głosy tłumne.~Wrota stały zaparte,
 6   1,  6 |  wszystkie niewieście zamilkły głosy, śmiech tylko przeleciał
 7   1,  7 |     raźno, a za nim ozwały się głosy ochocze. Psy wnet zagnano
 8   1,  8 |       konną gromadę, a wkrótce głosy, śmiechy jej i nawoływania.~
 9   1,  9 |    rzeczki podnosiły się tylko głosy i wrzawa, której od wrót
10   1,  9 |        rozpoczynać nie myślał. Głosy ucichały powoli. Widocznym
11   1,  10|       nieprzebytymi. Płaczliwe głosy czajek głuszyły śpiew leśnego
12   1,  10|       porozdawano...~Tak różne głosy odzywały się ze stron różnych,
13   1,  10|  gromadząc około starszych, co głosy zabierali.~Opodal od horodyszcza
14   1,  10|  którego dwoje oczów patrzało, głosy dolatywały jak fale: to
15   1,  11|       odpowiedziały jej sióstr głosy, ze wszech stron poczęły
16   2,  12|        się tu i owdzie śpiewne głosy.~Około stosu Wiszów stał
17   2,  12|     dokoła. Tu pod dębem legł. Głosy kupalne dychać było, ale
18   2,  16|     niezwykłe w cichym grodzie głosy. Zerwał się z pościeli,
19   2,  20|       wietrznymi w tej dziupli głosy dziwne słyszeć się dawały.
20   2,  21|      stołbowi, skąd niewyraźne głosy i wołanie słychać było,
21   3,  22|     się podnosiły do góry... i głosy, rzucano czapki, potem wszyscy
22   3,  22|        strony przeciwnej luźne głosy.~Ci, co w kole siedzieli,
23   3,  26|       przynosicie.~Zewsząd się głosy podniosły ku niemu, ażeby
24   3,  26|     jakby odpychając od siebie głosy, które się rozlegały coraz
25   3,  26|       wrzawa powstała, radość, głosy, wołania. Starzec stał zamyślony,
26   3,  28|        ładzie stały i wesołymi głosy mu odpowiadały.~Rozkazanie
27   3,  29|      słowem. Gdy kołem obiegły głosy, rzekł w ostatku:~- Dwu
28   3,  30|    niechaj starszyzna daje swe głosy.~Jeszcze po sobie patrzali,
29   3,  30|       usiądźcie, słuchajcie, a głosy swe dajcie...~Szli tedy
30   3,  30|        narady i powtarzały się głosy rożne, a Piastun słuchał