Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |        do konia. Nie miał nawet czasu od strzały tkwiącej w piersi
 2   1,  1  |     krew za-tamowały - nie było czasu. Starszemu też trochę krwi
 3   1,  4  |           Pieśni słuchać nie ma czasu.~Westchnął. - A po co kneziowi
 4   1,  5  | zostanie... u mnie dziś goście, czasu nie ma... nie dać mu zażyć
 5   1,  5  |         miłościwy panie...~- Do czasu... - zawarczał kneź i usiadł
 6   1,  6  |            począł, nie dając mu czasu na odpowiedź - muszą być
 7   1,  6  |  chłopcu, aby ustąpił. Nie było czasu do stracenia; Niemiec i
 8   1,  7  |         na to zawczasu. Na wici czasu było dosyć, a do Kupały
 9   1,  8  |        się w mirze lub na opolu czasu pokoju trafiło zabójstwo,
10   1,  9  |      ręce znowu.~- Nie stało mi czasu starego Wisza prosić, będę
11   2,  15 |   wejdzie, będzie w drodze, ale czasu dużo spłynie, nim te puszcze
12   2,  15 |         na grodzie i daliśmy im czasu wojny moc nad sobą. Chcieliśmy,
13   2,  17 |    Staremu kneziowi, który tyle czasu jak złamany i bezsilny na
14   2,  17 |      wydając rozkazy.~Krótkiego czasu potrzeba było na przygotowanie.
15   2,  17 |   wojskami, gdy szły do boju, a czasu pokoju stawiano w bezpiecznym
16   2,  18 |        odezwał się - wiecie, że czasu wojny posłuszeństwo im należy,
17   3,  22 |         on ze psy razem karmił.~Czasu pokoju wesół był, ochoczy,
18   3,  22 |       Krwawa Szyja - dosyć mamy czasu na losy rzucać... Nie warto
19   3,  22 |       nie na losy? - zapytał. - Czasu by się nie marnowało. Pokładnijmy
20   3,  22 |       poczęli zaklinać - nie ma czasu na długie rady... Gromadą
21   3,  24 |      tracili wszyscy - nie było czasu prawie pomyśleć o schronieniu
22   3,  25 |       dalej ciągnęła:~- Jednego czasu była na świecie bardzo piękna
23   3,  26 |    ubogim jest i ten, który nas czasu postrzyżyn syna swojego
24   3,  28 |     bardzo; zataić się umiał do czasu, z człowieka wyciągnąć,
25   3,  28 |        taki wojak nie był pewny czasu porażki, wojnę nim prowadzić
26   3,  28 | prowadzić łatwiej było, gdyż do czasu ze strachu był posłuszny.~
27   3,  28 |      osaczył, zasadzki nie miał czasu zgotować. Sam Piastun z
28   3,  29 |        na Pomorców nie dając im czasu rozwinąć. W ręku miotał
29   3,  30 |     Bumir - głowy nasze każdego czasu są załogiem.~- Któż zaręczy -
30   3,  Dop|   przedstawił w świetle swojego czasu. Nie można mu tego mieć