Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |   pozłacało się u dołu; obłoczki białe, jak z rąbka obsłonki pościeli,
 2   1,  1 |         ledwie zarostem pokrytą, białe zęby w ustach na pół podziwieniem
 3   1,  2 |        dziwić obcemu.~Widać było białe chusty niewiast zamężnych,
 4   1,  4 |      wolna głowę podniósł i oczy białe, krwawymi obwiedzione powiekami.~-
 5   1,  4 |        mu żywiej biec zaczęły, a białe oczy połyskiwały straszno.~-
 6   1,  6 |      ogniem strzelać, a ręce się białe ściskały, jakby miecz w
 7   1,  7 |           Płaszcz ciemny okrywał białe ubranie niewieście. Spojrzała
 8   1,  9 |           włosy miałeś jak śnieg białe, ale młode jeszcze dłonie...
 9   1,  10|          usta mięsiste otworzył, białe zęby świeciły jak u żbika.
10   1,  10|  niedźwiedziej paszczęki, której białe zęby nad czołem mu sterczały.
11   1,  11|        też je kiedyś miała takie białe i różowe... słońce lilije
12   2,  12|          się w krew przemieniła, białe lilie poczerniały... Hej!
13   2,  13|          spać i marzyć. Niekiedy białe zęby jego ścięły się i zazgrzytały.
14   2,  14|    ziemię. Dziwa chustą wiewała. Białe ptaki nad głową jej się
15   2,  14|         Szare, czarne, brunatne, białe świty, siermięgi, opończe
16   2,  14|          budowy. Przy ogniu dwie białe postacie siedziały jakby
17   2,  14|         Po rzece tej płyną trupy białe, jeden, drugi... więcej
18   2,  14|         drugi... więcej jeszcze, białe ich oczy nie widzą i nie
19   2,  15|          Było to jego zwyczajem. Białe zęby wyszczerzył, po wargach
20   2,  15|      plastrach i sycony, kołacze białe dla wygłodzonego. Kneźna
21   2,  16| popatrzał na Chwostka. Temu zęby białe spod warg widać było, a
22   2,  18|       jednak przelatywały obłoki białe, wiatr chłodnawy je rozpędzał
23   2,  20|      uśmiechu zza różowych ustek białe ząbki pokazała. A była i
24   2,  20|      niebie wałęsały się chmury, białe górą, szare dołem. Zbierało
25   3,  24|      widać było drużynę Domana i białe szaty Mili, które około
26   3,  24|     stygnąca płynęła. Lice miała białe - życie już z niej uciekło.
27   3,  25|         knezia mało. Rączki mają białe, co pracować nie umieją,
28   3,  25|       lilije koło niej jak śnieg białe, ona jedna, że krew miała,
29   3,  29|    niknąć, gdy się zbliżali, jak białe ich ręce nad wodą zbierały
30   3,  30|      owego dnia walki, dwa ptaki białe ukazały się wysoko, lecąc