Tom,  Rozdzial

 1   1,  5 |      litości też nie prosił, bo wiedział, że jej tu nie znajdzie.
 2   1,  6 | powiędłe i blade jak ona. Hengo wiedział, co ma gdzie na jaw wydobyć.
 3   1,  6 |     wyśpiewał pierwszy, sam nie wiedział, skąd i jak mu przyszły
 4   1,  6 |   pytała o Sambora - on nic nie wiedział. Po burzy niebo się rozpogodziło.
 5   1,  6 |     rzeczy. Trzeba, abyś o nich wiedział, ojcze, coraz groźniejsze
 6   1,  8 |        rej wodził, bo najlepiej wiedział: i jakie pieśni do której
 7   1,  8 |        on prawo stare najlepiej wiedział, jak zastosować. A gdy on
 8   2,  16|        się, do ojca.~Miłosz nie wiedział o niczym i trawił się żałością
 9   2,  17|         w świat znowu.~Nikt nie wiedział, dokąd się uda stary. Wziął
10   2,  17|         aby Chwost o niczym nie wiedział.~Palec położył na ustach,
11   2,  17|       języka jednak nie dostał. Wiedział tylko, że stanie nie wzięto
12   2,  18|       żadnym ruchu wojennym nie wiedział nikt. Na pólkach w lasach,
13   2,  18|         zrazu, co poczynać, nie wiedział sam.~Wtem huknęło na prawo
14   2,  18|     wskazywał. Chwostek sam nie wiedział, co począć, trwoga go wreszcie
15   2,  20|       wyszło.~Żale i popielnice wiedział Mirsz, jak robić i dla kogo,
16   2,  20|     drzemał, na pół czuwał. Nie wiedział, co robić z sobą.~Wizun,
17   2,  21|  śmiejąc się a szydząc. Mimo że wiedział, co mu podstawiono, pochwycił
18   3,  22|    wielkim i proroczo widział a wiedział, co się dziać miało... Chadzano
19   3,  23|        się, palec odkąsił, choć wiedział, że go tam zaraz oszczepem
20   3,  23|     Posądzano bowiem Niemca, iż wiedział więcej, niż się przyznawał.
21   3,  24|      dostawano, dokąd nie każdy wiedział i przebyć mógł drogę. Był
22   3,  24|         myślami, o tym nikt nie wiedział.~Tymczasem druhny nuciły:~-
23   3,  25|        podnieść - nie mógł, nie wiedział, gdzie był, i dopiero Wizuna
24   3,  26|  przerażonego pogonią, gdyż nie wiedział, dlaczego ich ścigano, i
25   3,  26|     dworu na próżno pytali, nie wiedział o nim nikt, gdyż nie zatrzymując
26   3,  28|         drożyny lepiej jeszcze, wiedział, gdzie szukać ludzi, a przez
27   3,  28|       pominął.~O Dobku jeden on wiedział, gdzie się znajdował, drudzy
28   3,  28|     Piastun, jakby o niczym nie wiedział. - Gdzieżeś to bywał? Co
29   3,  29|         najmilszej słodyczy, bo wiedział, że krwi zakosztuje.~Na