Tom,  Rozdzial

 1   1,  6 |         swoimi naradzić, posłać wici, zebrać braci. Niech głowę
 2   1,  7 |       szukał. - Trzeba rozesłać wici po kmieciach i władykach,
 3   1,  7 |       rzekł Doman - niech niosą wici - ano, mówić mi dozwolicie.
 4   1,  7 |    Doman - zwołujmy wiec. - Nim wici roześlemy - przerwał stary -
 5   1,  7 | zgodzili się na to zawczasu. Na wici czasu było dosyć, a do Kupały
 6   1,  8 |   postanowiono między nami, aby wici wysłać po mirze i na wiec
 7   1,  8 |       Wisz ze starszym synem co wici woził i właśnie z powrotem
 8   1,  8 |       przysposabiało, zdał więc wici innemu i do ojca pośpieszył.
 9   1,  8 |          Żagiew zapaloną miasto wici wziąć... i... żywo...~Zamiast
10   1,  9 |          co on przykazał... Idą wici, lecą wici... i starszyzna
11   1,  9 |     przykazał... Idą wici, lecą wici... i starszyzna już zwołana...
12   2,  17|    niego, niech prowadzi ludzi, wici słać, lud zwołać i na gród
13   2,  17|      straże postawić... Ogniste wici niech wszędzie będą gotowe
14   2,  19|        tejże nocy miały błysnąć wici ogniste po pagórkach. Posłańcy
15   2,  19|       nieprzyjaciela?~- Nie. To wici ogniste - rzekł Piastun -
16   2,  19|     jedne przy drugich.~Ogniste wici zbudziły wszystkie miry
17   2,  19|        nie było można poczynać. Wici ogniste zwołały kraj i każdy
18   2,  20|  spojrzał i krzyknął:~- Ogniste wici!~Nadbiegła czeladź jego
19   2,  20|         czeladź jego wołając: - Wici ogniste!~Ruszyło się, co
20   2,  20|      bywajże mi zdrowa! Ogniste wici na górach płoną, na wojnę
21   2,  20|         odpoczywać, gdy ogniste wici płoną. Zdrowi bywajcie wszyscy!~
22   2,  21|       wieczór, którego zapalono wici ogniste. Jeszcze na zachodzie
23   2,  21|     oznajmił, że na noc przyjdą wici ogniste.~Chwostek się rozsierdził
24   2,  21|   przekupili... Nie będą śmieli wici ognistych zapalić, a zapalą
25   2,  21|        a patrzeli, ukażą się-li wici ogniste. Chłopcy między
26   2,  21|       Nie poszli oni na ogniste wici, tak samo jak Miłosz i jego
27   3,  22|        że w sam dzień ognistych wici synowie jego byli na grodzie,
28   3,  26|  rozszedł się daremnie, gdy już wici na drugi słano. Tłumnie
29   3,  26|    okrzykując. Przez nich potem wici na wsze strony rozsyłano,