Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      spod nich patrzały. Reszta twarzy także była zarosła, ledwie
 2   1,  1 |        krwawymi palcami dotknął twarzy i ją też sobie całą okrwawił.~
 3   1,  3 |        mu coś szeptać zaczął. Z twarzy nie widać mu było przestrachu...
 4   1,  5 |         łzy perliste zbiegły po twarzy bladej.~Cichsza zaczęła
 5   1,  6 |       dodała gładząc chłopię po twarzy.~I pochyliła mu się do ucha,
 6   1,  6 |         spojrzał na nią, mógł z twarzy wyczytać, że w jej duszę
 7   1,  9 |       dwie łzy popłynęły jej po twarzy, spojrzała na brata uśmiechając
 8   2,  12|    smoki nie śmieją zaćmić twej twarzy, tyś życiem, szczęściem,
 9   2,  12|        szły z nimi. Powoli i na twarzy Dziwy jaśniej się zrobiło,
10   2,  12|        serce smutne, trudno być twarzy wesołą...~Podniosła oczy
11   2,  12|     dala, nie dozwalał rozeznać twarzy. Mężczyzna jechał na koniu
12   2,  13|        łowy!...~Widoczne było z twarzy gościa, iż słowom jej nie
13   2,  14|    światem.~Czółno płynęło. Już twarzy jej widać nie było, tylko
14   2,  14|       nim spinki błyszczące. Na twarzy spokojnej, pomarszczonej
15   2,  16|       sobą i jak mówić mieli, z twarzy odgadnąć było trudno. Na
16   2,  17|    Miłoszowi, pot mu się lał po twarzy, wargi drżały, przybiegł,
17   2,  18|   Trwoga odmalowała się na jego twarzy, słysząc tę zagadkową mowę.
18   2,  18|        i na gałąź jędzę...~Choć twarzy staruchy widać nie było,
19   2,  18|   miłości waszej nie zna pono z twarzy... Inaczej z głodu pomrzemy
20   2,  20|     faruszek biały podniosła do twarzy, zasłoniła się nim, rzuciła
21   2,  21|      milczeli, łzy im ciekły po twarzy. Chwostek patrzał na nich,
22   2,  21|  wszystkich po jednemu, dotknął twarzy każdego, przybliżył się
23   3,  22|        wprzódy, gdy księżycowej twarzy wiele jeszcze brakowało,
24   3,  24|         na ziemię.~Po sukni i z twarzy łatwo w nim zamożnego władykę
25   3,  25|  milczał. Chcieli mu wyczytać z twarzy, co myślał - a twarz miał
26   3,  25|         chciał ukryć wyraz swej twarzy.~Nazajutrz, gdy Doman spróbował
27   3,  27|        Stróż nie mógł dopatrzyć twarzy, lecz z ruchów i głosu domyślał
28   3,  29| przebijały, rumiany i świeży na twarzy, choć latami od Ścibora
29   3,  29|     oczy jej przebiegły po jego twarzy i zawstydzony wzrok padł