Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |     krwi całą.~Starszy na ręce swe popatrzał, rozśmiał się
 2   1,  2  |     nie pożre.~To mówiąc młoty swe z poszanowaniem na półce
 3   1,  4  |       się weseli, ni smuci, że swe królestwo porzuci, dwu synów
 4   1,  4  |         Patrzaj, Niemcze, licz swe siły. Pojrzał Rytgar, kędy
 5   1,  7  |       sobą - aż Doman posłanie swe staremu ustąpiwszy, drugie
 6   1,  8  |       bo często w lesie barcie swe podpatrywał, czekali nań
 7   1,  9  |        ubrana w najpiękniejsze swe suknie, w sznurach bursztynu
 8   1,  10 | mruczeć wara! bo mu Niemiec da swe miecze i wskroś krnąbrnych
 9   2,  12 |      dawne miejsce i zgliszcze swe świąteczne. Gwar wesoły
10   2,  14 |  myślami jeszcze żegnała życie swe dziewicze i domową zagrodę,
11   2,  14 |     Dziwa wolała już milczenie swe w ciemnym kątku niż te napaści
12   2,  15 |      przędła i śpiewała pędząc swe sługi. Dzień chmurny był,
13   2,  16 |       ujrzeli wreszcie dziecię swe oślepłe skaleczone tak okrutnie,
14   2,  16 |        przypadła znowu ściskać swe dziecię, ojciec tulić je
15   2,  17 |     Wtem spojrzał na oślepione swe dziecię i żal mu się go
16   2,  18 |   siekli niemiłosiernie szkapy swe, aby napastników wyprzedzić.
17   2,  18 |   bezpieczeństwa rzucili konie swe i głębiej jeszcze starali
18   2,  19 |       swą, co nas żywi, pieśni swe i dzieje, które karmią,
19   2,  19 |      niosąc znaki na żerdziach swe i rozsiadając się jedne
20   2,  19 |         przyjdą i upomną się o swe dziedzictwo... Wojna to
21   3,  23 |     wymawiając mu, że pszczoły swe więcej kochał niż sprawę
22   3,  24 |     chmiel w głowach panowanie swe rozpoczynał. - Chmielu,
23   3,  26 |   dzikiego wydeptane znała jak swe własne. W wielu miejscach
24   3,  28 |   bronić musi i bezpieczeństwo swe opatrywać. - Gdyby cię puszczono
25   3,  30 |        niechaj starszyzna daje swe głosy.~Jeszcze po sobie
26   3,  30 | usiądźcie, słuchajcie, a głosy swe dajcie...~Szli tedy pobratymcy
27   3,  30 |        za dolę i przeznaczenie swe uważała. Wiózł ją więc z
28   3,  Dop|        wieki zdradzają w sobie swe pochodzenie, pozostają marzycielami,
29   3,  Dop|        swych losów, dziewictwo swe ślubuje bogom. O granicę