Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        oto już - brzeg drugi... Oba podróżni wylądowali szczęśliwie,
 2   1,  2 |         Ukazali się też wkrótce oba, jeden dźwigając wór duży,
 3   1,  2 |    drogę wybierał.~Siedli znowu oba na tych samych kamieniach
 4   1,  3 |      się za nim - milczeli idąc oba... Wzgórze, niezbyt wyniosłe,
 5   1,  3 |     syna. Posłałbym syna... oni oba ziemianie i rolniki, i myśliwce,
 6   1,  5 |   rówieśnik obok brata wygląda. Oba silni i zdrowi... Ciskają
 7   1,  5 |      lepiej.~Jęli tedy wzdychać oba, a że parno było w komorze,
 8   1,  5 |     dawną przywrócić swobodę...~Oba zamilkli. Poza nimi na podwórzach
 9   1,  7 |        gęstwin na suchszą łąkę, oba raźniej odetchnęli.~Tu musieli
10   1,  8 |     wina pastuszków, którzy się oba pospali.~Stary spokojnie
11   1,  9 |         łamać i opadać zaczęły. Oba ciała osunęły się w ognistą,
12   1,  10|        drugie... Patrzały teraz oba... Naprzeciw zza gałęzi
13   2,  12|    wypełzłą i zamilkł; milczeli oba, bo chór śpiewał za nich
14   2,  15|         pomost podsienia, padli oba. Kneź był pod spodem, Myszko
15   2,  18|        zachwiał, padł i zdechł. Oba więc uznojeni zostali pieszo.~
16   2,  18|  pamiętał, jak jechali; lasy te oba nieraz przechodzili na łowach,
17   2,  18|       sznur na gardło - udusił.~Oba potem zaczęli się rozglądać
18   2,  18|  znaleźli kryjówkę i w niej się oba zaszyli.~Do nocy było daleko.
19   2,  18| najmniejszej trwogi. Zamilczeli oba, mierząc się ciągle oczyma~
20   2,  19|       ubranie ich znamionowało. Oba niestarzy jeszcze, mieli
21   2,  21|     obsadzą...~I załamała ręce.~Oba chłopcy milczeli, łzy im
22   3,  22|         nam łatwo...~Westchnęli oba; ale stary gospodarz przy
23   3,  24|        dwornią do pustej chaty.~Oba z jasnymi włosy, twarzami
24   3,  25|        twarz patrzał Domanowi - oba niemym wzrokiem niby się
25   3,  27|     domyślał się młodych ludzi. Oba niecierpliwie domagali się,
26   3,  27|     Kneź milczał.~- Przyszliśmy oba zapytać was, czy z nami
27   3,  28|          obszywaną i bramowaną. Oba suknie mieli niebieskie
28   3,  28|         zaczęły, mściciel konie oba na powrót ściągnął z paszy,
29   3,  29|      więc na powrót w milczeniu oba, tylko się mierząc oczyma,