Tom,  Rozdzial

 1   1,  8 |     białymi śmiała się w progu.~Znosek stał i patrzał po izbie.
 2   1,  8 |    odezwał się głosem schrypłym Znosek - ty masz lepsze~serce od
 3   1,  8 |           I śmiał się szkaradny Znosek popijając z kubka.~- Skądże
 4   1,  8 |      się cieszyć z tego - mówił Znosek - potem wszyscy kneziowie
 5   1,  8 |         znam wszystkich - rzekł Znosek - nawet psy podwórzowe po
 6   1,  8 |          To mówiąc rozśmiał się Znosek, pokłonił, zawinął, skoczył
 7   1,  10|       niej niespokojnie. Był to Znosek.~Drapanie się mimo chropawej
 8   1,  10|           ciało drgało jeszcze.~Znosek podniósł się z ziemi ocierając
 9   1,  10|      się cały zasypawszy, mądry Znosek. Ręką tulił oko, z którego
10   1,  10| przyczajony leżał na pół martwy Znosek.~Ze żbikiem w ręku spuszczać
11   1,  10|         się podniosła nad nią i Znosek z pokrwawioną twarzą dobył
12   1,  11|         głową wychodzący z lasu Znosek. Na widok jego dziewczęta
13   1,  11| zobaczymy!... - mruczała stara.~Znosek się zwlókł, ręką wciąż trzymając
14   1,  11|      żbik zawinił? Syknął tylko Znosek.~- Z tego oka nic nie będzie -
15   1,  11|     kmiecia strzała spotkała...~Znosek ani się chciał zapierać,
16   1,  11|        Ból mi odczyń! - mruknął Znosek.~- Nie mogę... nie mogę -
17   2,  13|         były zaparte. Pomimo to Znosek się dostał do zagrody. Jak? -
18   2,  13|     odmaczaną być musiała, gdyż Znosek syknął z bólu, a Doman się
19   2,  13| szepnęła głos zniżając wiedźma.~Znosek ledwie dosłyszalnym szeptem
20   2,  13|     straszliwie, wołając ludzi. Znosek chciał się wyśliznąć i uciec,
21   2,  13|        kazać powiesić na dębie. Znosek padł przed nim na twarz
22   2,  13|       chwycił, upadł na ziemię. Znosek jednak tyn przeskoczył i
23   2,  13|    pozostała znów przy ognisku.~Znosek padłszy za zagrodą na ziemię,
24   2,  21|        i plusnęło coś a znikło. Znosek z postrzyżoną głową, z wystrzelonym
25   2,  21|        wróżyć próbowali. Odarty Znosek właśnie na takie stworzenie
26   2,  21|         piasku pełznął do niego Znosek i wkoło pasa go sobie umocował.~
27   2,  21|       słyszeć, znikło wszystko.~Znosek wciągnięty leżał na drugiej
28   2,  21|         byłeś u knezia Miłosza? Znosek milczał i syczał.~- Byłem -