Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |   jeszcze pod szałas i po chwili wyszedł z niego uzbrojony. U pasa
 2   1,  2 |         i kamieniem żył. Z niego wyszedł ogień pierwszy, żyto kamień
 3   1,  4 |     siermięgą na plecy zarzuconą wyszedł o kiju obejrzeć naprzód,
 4   1,  4 |   Dopiero gdy się znowu otwarła, wyszedł z niej żyw, ale niemy, gdyż
 5   1,  6 |       Niemcowi odprawę.~Zaledwie wyszedł stąd, gdy go toż samo, co
 6   1,  9 |        dumały, i nuciły... Ludek wyszedł od rzeki, ręce w tył założone
 7   1,  10|           co już zapomniał, skąd wyszedł!...~- Nie!... Nie!... -
 8   1,  10|          wlokąc się niezgrabnie, wyszedł niedźwiedź. Nosem wodził
 9   2,  13|          legł na pościel. Myszko wyszedł i na konia siadł.~Na powrót
10   2,  14|       które się trzęsły pod nim, wyszedł stary zgarbiony człowiek,
11   2,  14|         oparła i zadrgała, stary wyszedł na ląd i przytrzymał ją.
12   2,  14|       podobien do zwierza, który wyszedł z puszczy, z usty skrzywionymi
13   2,  14|        nie ważył. Wtem z gromady wyszedł człek podżyły, ubrany dostatnio,
14   2,  16|         głów kilkanaście.~Miłosz wyszedł w podwórzec dębowy na spotkanie,
15   2,  16|       ujrzawszy, że Chwostek sam wyszedł na ich spotkanie i u mostu
16   2,  17|  Przyjęli nas na grodzie słodko, wyszedł Chwost do wrót, zapraszając...
17   2,  17|      męża zbudzić, który zaspany wyszedł w jednej koszuli do niego,
18   2,  18|        znak panu, aby z kryjówki wyszedł.~- Jesteśmy - rzeki - nie
19   2,  18|     zapaliwszy Piastun spokojnie wyszedł przed dwór podnosząc je
20   2,  19|          już się zbierały.~Stary wyszedł w podwórze, spoglądał dokoła
21   2,  21|       ich puścić nie chciano, aż wyszedł starszy smerda, popatrzał,
22   3,  25|     czekać, ażeby sam z tego snu wyszedł. Niekiedy tylko rękę mu
23   3,  26| całodziennym wołaniu i stękaniu, wyszedł jeden z Myszków ku nim i
24   3,  27|        gdy ich zobaczył, ale nie wyszedł na spotkanie. Oczy tylko
25   3,  27|          z gąszczy ślepy gęślarz wyszedł z chłopięciem, które go
26   3,  29|          dać się napaść do syta.~Wyszedł później księżyc zza chmur
27   3,  29|  śledziła nie ustępując i kroku.~Wyszedł więc Domen z chramu na łąkę
28   3,  30|          słowem.~Piastun za nimi wyszedł w podwórko ku wojewodom.~-