Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |        za nim, pochylony na szyi swojego... przebiegli tak staj kilkoro,
 2   1,  2  |     dziki? Człowiek się rodzi do swojego życia i odmienić go nie
 3   1,  3  |      Żaden z kmieciów nie ma tam swojego. Ja tam twoje oczy posyłam
 4   1,  5  |        było potrzeba, a Gerda na swojego konia wziął Sambora... Na
 5   1,  10 |         nabiorą. Lepiej cierpieć swojego, co męczy, niż cudzego,
 6   2,  12 |          puścić i nagnać, aby do swojego wracał stada.~Stara Wielicha
 7   2,  15 |     skargą szli i z żalem, pewni swojego prawa - wzrok knezia szyderski
 8   2,  15 |  podwórzu skinąwszy na zaufanego swojego, na Kaszubę, którego zwano
 9   2,  15 |    Brunhilda szła już przodem do swojego dworu, gdzie jeszcze uwolnionego
10   2,  16 |     łowach, gdy Mściwój znowu do swojego powrócił.~- Prawdę się wam
11   2,  17 |         nie daruje i ostatnim ze swojego rodu. Po drodze Żuła gnając
12   2,  18 |       targnął. Smerda skoczył na swojego. Na prawo i lewo coś łamało
13   2,  18 |       rzucić było. Gdy smerda ze swojego zsiadł, ten robiąc bokami
14   2,  19 |          że ześle na ziemię syna swojego, aby nową wiarą świat odrodził,
15   2,  20 |       poszanowanie dla rzemiosła swojego, rozsiadali się więc po
16   2,  20 |         dostatkiem. Stary jednak swojego rzemiosła nie rzucał, bo
17   2,  20 |         rozmowa, który ciągle do swojego wracał ściskając dawnego
18   3,  25 |      nachylał ktoś ku niemu, czy swojego nie pozna.~Przyjdą Pomorcy?
19   3,  25 |     poszedł Wizun do chramu i do swojego chorego, ale ten spał jeszcze -
20   3,  26 |        nas czasu postrzyżyn syna swojego przyjmował u siebie, przecie
21   3,  28 |          o Niemczech, obyczajach swojego kraju, a Dobek ciekaw, do
22   3,  28 |      podsłuchano. Dobek starostę swojego zawołał i w domu pilnować
23   3,  28 |          powrócić do dziedzictwa swojego.~Zatem drugi z nich z Klodwigiem
24   3,  Dop|        się stworzyć coś pojęciom swojego wieku odpowiedniego.~Godzą
25   3,  Dop| późniejsze przedstawił w świetle swojego czasu. Nie można mu tego
26   3,  Dop|        niewieściego, dziewiczego swojego wdzięku. Rytogar, nie mogąc
27   3,  Dop|         który oprócz tego konia: swojego podkuł, wiadomą ścieżką
28   3,  Dop|          obyczaju i stałą pamięć swojego ubogiego pochodzenia. "Często