Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |       wędrowni podwozić zaczęli swoje błyskotki, niewiasty nam
 2   1,  1  |        cudzego podpatrywać, ale swoje mieniać. Wy mnie przecie
 3   1,  2  |       to właśnie patrząc na psy swoje, które dobywszy się z zamknięcia,
 4   1,  3  |      nie narzekając już na losy swoje.~Kto by się wsłuchał był
 5   1,  4  |       został Rytgar srogi. Losy swoje klnie i bogi, miecza dobył,
 6   1,  5  | zaskarbiał, ciągnął dalej uwagi swoje:~- Niełatwe tu panowanie,
 7   1,  6  |      pokazał mu jak psu na nogi swoje. Hengo trwożliwie naprzód
 8   1,  6  |      wieżę, gdzie miały gniazda swoje.~Rano, gdy się Hengo zbudził,
 9   1,  6  |         na zamek i wieżę, to na swoje konie, którym sakwy poprawiał,
10   1,  6  |      paliło z powrotem. Odebrał swoje sakwy, objuczył konie i
11   1,  8  |        ogólnego milczenia rzekł swoje, tego potem nie odmienił.
12   1,  9  |        po kolei całującą dzieci swoje, jakby je na wieki żegnała.
13   1,  10 |    każdy na ziemi zajął miejsce swoje, broń składając przed sobą.~
14   2,  12 |        ziemia, otwierała skarby swoje; noc ta nie miała tajemnic,
15   2,  12 |       zaczęła, a Sambor załamał swoje... - A bracia! A czeladź!
16   2,  13 |   patrzała, gdy go zabijali? Ja swoje robię. Krew zamówiłam, ziela
17   2,  13 |         jest, co chcą spokojnie swoje lechy uprawiać, a gromady,
18   2,  16 |   dębami za rękę jak niemowlę i swoje oczy, po dziecięcych płacząc,
19   2,  17 |      pójdę - mruknął. - Prawcie swoje... jam tu tak praw, jak
20   2,  19 |         u nas tacy, co dla niej swoje bogi porzucili. Jesteścież
21   2,  19 |        wojna i śmierć przybycie swoje. Podróżni westchnęli smutnie.~-
22   2,  21 |        było nic. Kneź powtarzał swoje: - Nie śmieją...~Noc zeszła
23   3,  23 | zapragnęła. W Winedzie mieniali swoje skóry i bursztyny na żelazo,
24   3,  23 |         trzód, co kto poznał za swoje, do zagród popalonych odciągać
25   3,  25 |       sen pamiętał Domen wesele swoje - popłoch nagły, ucieczkę
26   3,  28 |    spokojnie, iż wojna ma prawa swoje, kraj się bronić musi i
27   3,  28 |         tak nastawał chwaląc mu swoje kraje? Nie było to bez przyczyny.~-
28   3,  Dop|        mu ubóstwa, wziął z sobą swoje chodaki z kory dębowej urobione,