Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |         głową domu i panem. Woli swej nikt tu nie miał, jeśli
 2   1,  3 |   stanąszy tu i oglądając się po swej ziemi, mógł się czuć panem.
 3   1,  4 |          się rzuca. Naród płacze swej królowej, cały się zbiega
 4   1,  6 |      przypatrzyć się towarzyszom swej biesiady, dogorywającym
 5   1,  8 |     puszczy puścił się wprost do swej zagrody. Drugiego dnia nad
 6   1,  10|          sam, co ją puścił, siły swej poznać nie mógł... Zwierz
 7   2,  12|      zachód wszystkie, z kolebki swej rajskiej w zimne kraje nowej
 8   2,  12|       pomógł, nie pójdziesz ty o swej sile, a ja cię prowadzić
 9   2,  15|           Biała pani siedziała w swej świetlicy i dumała, powołując
10   2,  15|       wycofał z izby.~O bytności swej na Lednicy kneź nie rzekł
11   2,  20|    Mirszowie i żyli z gliny i ze swej sztuki.~Głową rozrodzonej
12   2,  20|         Mirsz siedział jeszcze w swej wierzbie.~Zobaczywszy powracającego
13   2,  20|           stary Mirsz siedział w swej wierzbie, wychylił się z
14   2,  20|         żupanowa! Kłaniajcie się swej pani!!~Wybiegła do świetlicy -
15   2,  21|         dzielił ich tak jakoś po swej woli i stawił osobno, jednych
16   3,  22| przedsieniu, dziwiąc się w duszy swej, że ludzie tak bardzo pragnąć
17   3,  22|    drugich. Wizun stał z boku na swej dzidzie oparty i uśmiechał
18   3,  25|         jakby chciał ukryć wyraz swej twarzy.~Nazajutrz, gdy Doman
19   3,  26|     Ledwie wierzyć chciano, iż o swej sile mógł potem na ostrów
20   3,  26|       synem w czwał ku zagrodzie swej poleciał. Rzucili się, kto
21   3,  26|      czoło i na powrót do dzieży swej szła, boć w domu chleba
22   3,  26|        powrócił Piastun do chaty swej, żegnany znowu przeciągłymi
23   3,  28|    którego on nawet, w prostocie swej, użytku odgadnąć nie umiał.~
24   3,  30|    Zostawiono ich w pokoju, krew swej krwi nie bije.~O świtaniu
25   3,  30|      Pepełka synom i siedzieć na swej ziemi i nam też wszystkim,
26   3,  30|    cieszyli się z mężów onych do swej rady.~Odezwali się potem
27   3,  30|    szałasie przebywał, do starej swej chaty leśnej dojeżdżając
28   3,  30|          włożył stary, w komorze swej siermięgę wieszał, aby mógł