Tom,  Rozdzial

 1   1,  6  |         patrzał ponuro na czeladź swą ujadającą się z tłumem na
 2   1,  6  |         nie powinien był wydać ze swą mową, że mu kazano być niemym
 3   1,  9  |           podwójną zajadłością po swą pastwę, wciskając się wszędzie,
 4   1,  9  |      cisnęły się, aby każde mogło swą drobną pomieścić dań na
 5   1,  10 |           nas z mieczem i z wiarą swą, z namowy i z groźby...
 6   1,  10 |       jechali gromadkami. Każdy w swą stronę... Zostało po cichu
 7   2,  13 |           Bumir się tak odkrył ze swą wiarą, po miodzie, nieopatrznie;
 8   2,  13 | podpełznął do starej pokazując na swą głowę poranioną. Jaruha
 9   2,  14 |     Domana.~Dziewczę opowiedziało swą przygodę po raz drugi.~-
10   2,  15 |      ramiona, świeciły pozłocisłą swą barwą, blada twarz, zaledwie
11   2,  16 |         grodu i skierowali się ze swą drużyną ku Gopłu.~Czekano
12   2,  16 |       usta, narzekali i boleli na swą dolę.~Chwostek, na którego
13   2,  18 |        nią smerda do ognia i ranę swą pokazał. Była ona tak widocznie
14   2,  19 |          trucizna to. Mamy ziemię swą, co nas żywi, pieśni swe
15   2,  19 |     Niechaj mu dane będzie ziemię swą widzieć spokojną i szczęśliwą.~
16   2,  20 |  zapracowanymi, wpatrzony w glinę swą i zadumany a milczący, wziąłby
17   3,  22 |        okazać chciał, że drogo za swą krew zapłacił. Z nim trzymali
18   3,  22 |         tego poczynać, kiedy wolę swą mamy. Wstał Doman.~- Czemu
19   3,  22 |          nią czapki rzędem, każdy swą... czyją wybierze, ten nam
20   3,  22 |        obraniały.~Każdy ród wiódł swą gromadę, nie bardzo sforną,
21   3,  23 |           pobojowisku daleko łuną swą oznajmywały zwycięstwo.
22   3,  23 |         Wyrocznia też chodziła ze swą radą po głowie, rodziła
23   3,  27 |           się samo w nim zajada i swą własną krew wypije... Kiedy
24   3,  28 |      którego tu przyciągnął, jako swą wielką zdobycz i zasługę,
25   3,  30 |           niepomiarkowanie, złość swą wywierając na nienawistny
26   3,  30 |       leżał jeszcze na Lednicy ze swą raną, powoli do zdrowia
27   3,  Dop|       kilku braci, co skromnością swą na wywyższenie zasłużył?~
28   3,  Dop|     Długosz, który układa powieść swą nie skąpiąc szczegółów -