Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |    przebiegać zaczął palcami, ale pieśń się przerwała. Stanął, myślał,
 2   1,  4 |     Westchnął. - A po co kneziowi pieśń? - zawołał smerda. - To
 3   1,  4 |   kamiennych. A jak pomrą starzy, pieśń z nimi pójdzie do ziemi,
 4   1,  4 |      Mówił tak z wolna, a słowo w pieśń przechodziło nieznacznie,
 5   1,  4 |          gór siedmiu, znad Dunaju pieśń ta leci. Król dunajski w
 6   1,  4 |           biały Dunaj głową pada. Pieśń się o tym ludziom pieje.
 7   1,  4 |           zdrowia niechaj daje, a pieśń przy mnie niech zostaje...~
 8   1,  4 |    uderzył w struny.~- Dłuższa to pieśń, od Chorbackich Gór - rzekł -
 9   1,  4 | Chorbackich Gór - rzekł - młodsza pieśń, może się wam spodoba lepiej.~
10   1,  4 |      ciała i sypie pani mogiłę, i pieśń o niej wieczną śpiewa.~Bóg
11   1,  4 |          zdrowie niechaj daje - a pieśń przy mnie niech zostaje...~
12   1,  9 |         Lament ten, płacz i razem pieśń jękliwa, wszystkich przejadł
13   1,  10|          Łado! o Łado!...~Gdy się pieśń powolnie nucona skończyła,
14   2,  12|        śpiewali na przemiany, ale pieśń jednego nie godziła się
15   2,  12|           śmierć jest w pieśni... Pieśń zmarłych wskrzesza z grobu,
16   2,  12|       zmarłych wskrzesza z grobu, pieśń żywych na śmierć miota...
17   2,  12|           bo chór śpiewał za nich pieśń kupalną.~Słońce zapadać
18   2,  12|         pierwsza ogień podpalić i pieśń zanucić o Kupale.~Chłopcy
19   2,  12|         dziewy zawiodły uroczystą pieśń kupalną o bogu w złotym
20   2,  12|       ciemny płaszcz Jamy.~Ledwie pieśń pierwsza przebrzmiała chórem
21   2,  12|    krokami szły ociężałymi, potem pieśń żywiej brzmieć zaczęła,
22   2,  14|   ocierali o siebie, ale zanucona pieśń, rzucone słowo zbliżało
23   2,  19|     zamilkłszy wszyscy, słuchali.~Pieśń to była tak stara, że ją
24   2,  19|    jemioły.~Zaledwie pierwsza się pieśń skończyła, gdy tuż inne
25   2,  19|   nadciągnąwszy z dala zaśpiewały pieśń inną.~Tak się obrzęd ów
26   3,  24|           chmielu, o którym stara pieśń niosła, że psotnik, nic
27   3,  24|      sypaniu i laniu każdemu nowa pieśń towarzyszyła, co je tłumaczyła.~
28   3,  24|         krasnym.~I znowu brzmiała pieśń na pól żałosna, pół wesołe,