Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |        łąka, moczary czy pola. Mówiła do niego trawa, co rosła
 2   1,  9 |       je na wieki żegnała. Nie mówiła nic - ale wszyscy czuli
 3   1,  9 |    bogom ślubowała - spokojnie mówiła Dziwa. ~- Wie o tym... a
 4   1,  11|   takich liczek wróżyć łatwo - mówiła, śmiejąc się dziwacznie
 5   1,  11|        mnie posiliły...~Gdy to mówiła, niespokojnym okiem rzuciła
 6   2,  12|         Za lasami, za górami - mówiła jakby do siebie - łuny płoną...
 7   2,  12| słuchał i nie rozumiał. To, co mówiła, tak się nie godziło z tym,
 8   2,  12|     nie był... Jam jej wczoraj mówiła: "Nie idź na Kupałę..."
 9   2,  12|  jakżeś ty mu się wyrwała?~Nie mówiła długo nic. Żywia jej w kubku
10   2,  14|     Ciemno! Nie widzę nic... - mówiła - czerwona struga, jakby
11   2,  14|      będziesz ty mi patrzała i mówiła inaczej!~- Nie mogę... mówię,
12   2,  15|      winien, miłościwy panie - mówiła - trzeba mnie słuchać było.
13   2,  15|      Ja ci przynoszę wolność - mówiła kneźna. - Ja zawsze życzyłam
14   2,  15|       pochylając się ku niemu, mówiła doń ubolewając nad nieszczęściem.~-
15   2,  15|       ośmielił targnąć na was.~Mówiła Brunhilda, on słuchał i
16   2,  18|        porwała.~Wzięła go, jak mówiła, za wilkołaka, co dla smerdy
17   2,  18|        z głową spuszczoną, nie mówiła już nic; smerda się zbliżył
18   2,  20|     Nie miejcie do mnie talu - mówiła - ja sama nie wiedziałam,
19   2,  21|      uśmiechał. Biała pani nie mówiła nic, skinęła na chłopców
20   2,  21|     Dzieci tu nie zostaną... - mówiła.~Na to nadszedł Chwostek.~-
21   3,  24|    napój ulubiony.~- Widzisz - mówiła powoli, uśmiechając się
22   3,  25|       Co wy bohatery, żupany - mówiła stara - wy niewiastami teracie,
23   3,  25|         Ona tu jest i panuje - mówiła baba - jej się nie chciało
24   3,  25|        wiązała trawy i nic nie mówiła.~- Przy ogniu musicie się
25   3,  25| dopiero zawiązuje... poczyna - mówiła dalej Jaruha - ale trawa
26   3,  25|    poszła żebrać na gościniec. Mówiła sobie:~- Nie pozna mnie...~
27   3,  26|     pomoże tam, gdzie już krew mówiła, a tej nie posłuchano? -
28   3,  26|      przytuliła do siebie, nie mówiła nic, a poznać łacno było,