Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        parę razy i przycupnął.~I milczenie było, tylko z dala ozwała
 2   1,  2 |     wróciły, parobczaki stały... milczenie panowało w izbie; wtem oczy
 3   1,  3 |     trwało przerywane chlipaniem milczenie. Smerda wąsy otarł i zwrócił
 4   1,  4 |        koniki i polatywały bąki, milczenie wielkie do snu kołysało.
 5   1,  4 |       Skończył śpiewak, panowało milczenie.~- Inną jeszcze - zawołał
 6   1,  6 |     burzy. Po nim znów nastawało milczenie.~Późno być zaczynało, księżyc
 7   1,  8 |          wielką uwagą gościom...~Milczenie panowało w izbie, tylko
 8   1,  8 |         serce miękczyły, nakazał milczenie, ucichło wszystko... Dziwa
 9   1,  10|       powolnie nucona skończyła, milczenie panowało, patrzeli niektórzy
10   2,  13|       zdrzemnął zaraz. We dworze milczenie było znowu.~Nadchodził wieczór,
11   2,  14|    pielgrzymi i Dziwa wolała już milczenie swe w ciemnym kątku niż
12   2,  14|          i marzeniem, a znalazła milczenie i ołowiane brzemię na wszystkich
13   2,  15|          on słuchał i milczał, a milczenie to niepokoiło ją, bo dozwalało
14   2,  16|           Niech sczeźnie marnie!~Milczenie panowało chwilę. Mściwój
15   2,  16| spojrzeli po sobie i było długie milczenie. Jeden na drugiego zdawał
16   2,  17|         miejscu, a gdy się stało milczenie, rzekł Miłosz, wciąż zapatrzony
17   2,  17|       pierwsza rzecz!~Znowu było milczenie, starszyzna się potrącała
18   2,  18|          drżał... Jakieś przykre milczenie nastąpiło po tych wyrazach,
19   2,  20|            odpowiedział. Nastało milczenie.~- Wywróciliście też wieżę
20   2,  20|     stanął z dala. Chwilę trwało milczenie, dziewki przyrzucały pośpiesznie
21   2,  21|       trudnością mógł im nakazać milczenie.~Brunhilda wzięła Muchę,
22   2,  21|        się z Muchą, kneź, gdy mu milczenie dojadło, brał zaufanego
23   2,  21|        te ze snem zapasy ustały, milczenie głuche panowało na dole.~
24   2,  21|   zamknięte, a potem jęki niby i milczenie.~Szóstego dnia posłyszano
25   3,  22|        skończył, panowało długie milczenie, a co wprzódy każdy się
26   3,  24|           Po wrzaskach nastąpiło milczenie, straszniejsze od nich jeszcze.~
27   3,  26|       nieład panem. Ład czyńcie.~Milczenie się stało długie.~Wtem jeden
28   3,  29|  szczęśliwą i gdyby nie nakazane milczenie radość by była z piersi