Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         opodal. Pod dębem leżał kamień wyżłobiony jak misa, nad
 2   1,  2 |        który stężał i zmarzł na kamień. Skóry też zwierza zabitego
 3   1,  2 |    lepszy oręż kują, ale i nasz kamień stary, i pałka niczego.~-
 4   1,  2 |          Nie zdał się już teraz kamień, gdy o kruszce łatwo, a
 5   1,  2 |           przecie dzieci uczymy kamień szanować, bo go pierwsi
 6   1,  2 |        zwierzom rogi. Gdyby nie kamień, nie byłoby człowieka i
 7   1,  2 |    wyszedł ogień pierwszy, żyto kamień starł na mąkę - i błogosławiony
 8   1,  4 |          gdy na pagórku ujrzeli kamień wielki, a dokoła niego pomniejsze,
 9   1,  6 |       nogami zobaczywszy leżący kamień, na którym jeszcze wczorajszej
10   1,  6 |       gniewu, co nim miotał, że kamień, oknem wpadłszy do izby,
11   1,  6 | nadchodził, gdy Hengo postrzegł kamień na górze, obwiedziony wieńcem
12   1,  6 |    chciały, na czole miał jakby kamień, co mu nawet oczu otworzyć
13   1,  6 |         nic, na pozór zimny jak kamień, córce mówić dozwolił nie
14   2,  16|         obrony. Dziewkom kazano kamień nosić na wały i na wieżę,
15   2,  19|         poczytywane i odwieczny kamień, u którego składano ofiary.~
16   2,  21|     świetlice się palą!~- Niech kamień na kamieniu, niech belka
17   2,  21|        Ogniem ich nie pożyć, bo kamień mu się nie da; siekierami
18   2,  21|     świsnęła strzała, zawarczał kamień ciśnięty z procy i kaleczył,
19   2,  21|        tak aby ani strzała, ani kamień nie dosięgnął, choć ciągle
20   2,  21|       Ile razy strzała leciała, kamień spadał, śmiechy się rozlegały.
21   3,  27| zawalono drzwi, na które ciężki kamień się potoczył.~Wrzawa nagle
22   3,  27|         grodzisko. Ktoś odwalił kamień od lochu, w którym zamknięto
23   3,  30|      sobie na ogień święty, na "kamień w wodę". Leszkowie i kmiecie
24   3,  30|         uroczystą przysięgę na "kamień w wodę" - odparł Bumir. -
25   3,  30|         byli ojcowie nasi: "Jak kamień w wodę, niech przepadną
26   3,  30|       nieprzyjaźnie nasze".~Jak kamień w wodę!~- Jak kamień w wodę! -
27   3,  30|        Jak kamień w wodę!~- Jak kamień w wodę! - zawołali uroczyście
28   3,  30|         wodę, gdy kneź pierwszy kamień rzucił, cisnęli je wszyscy