Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |  uczynił.~Trwało to chwilę... gość już był uroczyście przyjęty
 2   1,  2 |      i piekła wieczerza, a że gość był w chacie, dostatniejsza
 3   1,  7 |      oczy.~Liczyli tak dwory, gość palec na ustach kładł.~-
 4   1,  8 |   głębi tych lasów rzadki był gość i przechodzień. Wisz po
 5   1,  9 |       jak oni go kochali, jak gość dlań był świętym... Kubki
 6   2,  13|      ni drugi nie mówili nic; gość siadł w nogach na ławie.~
 7   2,  13|       Kto go ranił? - zapytał gość. Jaruha milczała długo trzęsąc
 8   2,  13|     kłem rozdarł mu piersi...~Gość oczy ciekawie zwrócił na
 9   2,  13|   przyniósł mu miodu w kubku, gość z pośpiechem do ust go zbliżył
10   2,  13|   było można, że gospodarzowi gość ten niemiłym był.~- Zabłądziłem,
11   2,  13|        a za nim wnieśli misy. Gość począł jeść łakomie, pić
12   2,  13|      tych wysiłkach, gdy nowy gość do chaty się wcisnął.~Jak
13   2,  18|       ścigano... - dodał - bo gość dla mnie święty...~Na ten
14   2,  19|       to się dzieje? - spytał gość.~- Między kmieciami a kneziem
15   2,  19|     obyczaju znać nie chcemy.~Gość się na to uśmiechnął.~-
16   2,  19|       Dobrze czynicie - rzekł gość - ale nie wszystko cudze
17   2,  19| cudzego nic nie potrzebujemy.~Gość młodszy westchnął.~- Wiele
18   2,  19|     świat cały - rzekł powoli gość - Boga, który jest ojcem
19   2,  19|       Tak jest - odpowiedział gość - i tego my, a z nami już
20   2,  19|    Niemca?~- Tak jest - rzekł gość - ale bronić się od napaści
21   2,  19|     pytanie, potem zamilkł, a gość tak ciągnął dalej:~- Był
22   2,  19|         Stało się tak - rzekł gość - działy się i inne cuda
23   2,  19| gwarzono przy jadle i napoju.~Gość młodszy znowu, jak wczoraj,
24   2,  19|      je naznaczył.~Wstał tedy gość i odezwał się:~- Jeżeli
25   2,  19|   mówiąc w wodę umoczył palce gość i na czole chłopca znak
26   3,  26|       się to dzieje - zapytał gość - że wodza sobie wybrać
27   3,  30|       ręki.~- A wy? - zapytał gość młodszy.~- Starszyzna radzić
28   3,  30|      Mówił tak długo i gorąco gość obcy, a choć zrazu starszyzna