Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        je, wydobył się spod nich człowiek słusznego wzrostu, krępy
 2   1,  1 |       ptastwa, mruku strumienia.~Człowiek wyglądał dziko, włos bujny,
 3   1,  1 |      wydzierać. Ja - wy wiecie - człowiek spokojny, zaopatruję, komu
 4   1,  2 |          docisnąć się śmiał obcy człowiek. Więc gdy się ukazali ludzie
 5   1,  2 |         wdzierać się muszą. Taki człowiek, jak ja, wiele świata przejechać
 6   1,  2 |         wędrować trzeba, nim się człowiek do nich dobije.~Życie się
 7   1,  2 |          choć zwierz bywa dziki? Człowiek się rodzi do swojego życia
 8   1,  2 |        życia. Z kamienia powstał człowiek i kamieniem żył. Z niego
 9   1,  8 |        ku wnijściu. W progu stał człowiek siermięgą czarną odziany,
10   1,  8 |         Ostatnie niełatwym było, człowiek sam mógł się ukryć od pogoni,,
11   1,  10|     dokoła, z ziemi się podniósł człowiek mały, w szarej guni, z głową
12   1,  10| zaskowyczało i jęknęło, zwierz i człowiek razem się stoczyli na ziemię
13   1,  10|      spokojna, poważna i piękna, człowiek już sędziwy z brodą długą,
14   2,  13|       ujrzał tę dziwną parę.~Oby człowiek bez wiadomości jego w domu...
15   2,  14|          wyszedł stary zgarbiony człowiek, w drżących rękach wiosło
16   2,  14|        zabiłaś? Jak się zwał ten człowiek?~- Doman! - odpowiedziała
17   2,  14|          dziko patrzącymi oczyma człowiek, podobien do zwierza, który
18   2,  14|         wróż mu wszystko złe, bo człowiek niedobry. Wyniesiem kadzidło,
19   2,  17|       panem i z waszym rodem, ja człowiek jestem spokojny i Leszek
20   2,  18|      pilnuje, rzemiosło sprawia, człowiek spokojny... Syn tu pono
21   2,  20|         z oka go nie spuszczała. Człowiek ten, którego ona zabiła,
22   3,  22|     potem oblanym koniu przypadł człowiek w koszuli, z dala już ręką
23   3,  25|         Ryba to się rzuciła, czy człowiek ratował? Mrok widzieć nie
24   3,  25|      znikło. Poruszała się woda. Człowiek płynął powoli, osłabły.
25   3,  26|      władzy, dziwili się, iż był człowiek ubogi, który od niej uciekał
26   3,  28|   znalazło się u siodła. Niemiec człowiek zawsze przezorny, swój sznur
27   3,  29|      Gromady ochotnie, jak jeden człowiek, poczęły się ruszać i kupić,
28   3,  30|       został i progi, a pierwszy człowiek miał je przestąpić, wpędzono