Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |      wieczerza, a że gość był w chacie, dostatniejsza niż powszednio.
 2   1,  3 |    synem jej nie był, ale się w chacie wychował i jak dziecko własne
 3   1,  3 |         każdemu dano siedzieć w chacie i spoczywać, różne losy,
 4   1,  4 |       mu było wszystkich, bo ku chacie spoglądał, ale oprócz starej
 5   1,  6 |         gdzie na jaw wydobyć. W chacie Wisza nie pokazywał innego
 6   1,  7 | gospodarzem do drogi. Co żyło w chacie, wyszło żegnać ojca i cisnęło
 7   1,  8 |         jego długo cicho było w chacie, jakby się powrotu obawiano.
 8   1,  8 |  skomląc witać pana wybiegły. W chacie świeciło jeszcze, stara
 9   1,  8 |         Stary sam przewodził.~W chacie Dziwa, najprzytomniejsza
10   2,  12|          Z wolna poczęła iść ku chacie nie patrząc na nikogo, ledwie
11   2,  19|         ROZDZIAŁ 19~Nazajutrz w chacie Piastunowej życie powszednie
12   2,  19|   przybyli rozglądać po ubogiej chacie, w której wszystko było
13   2,  20|        w środku tok miała jak w chacie ubity mocno, a do siupów
14   2,  20|       było łatwo przyszło, bo w chacie dostatek miał wielki i ze
15   2,  20|      nie do szopy stawił, ale w chacie u siebie i nikomu ich nie
16   2,  20|  Chodźcie. - I wstał.~Właśnie w chacie wieczerzę podawać miano
17   3,  24|         Doman pojechał dalej. W chacie u Wiszów wiadomość o tym
18   3,  24|         się powlokła.~W drugiej chacie krowa mleko dawać przestała,
19   3,  24| dziewczyny i od pana młodego.~W chacie zduna zawczasu kręciło się
20   3,  24|       raz ostatni ją zdobiły.~W chacie już od rana nie ustawały
21   3,  24|     ciekawością zwracały się ku chacie, stawały, zbliżały, dudarz
22   3,  24| Tymczasem dwornie plądrowała po chacie, wynosząc, co gdzie było.
23   3,  25|         oczy z mrokiem, który w chacie panował - ty to jesteś,
24   3,  25|    chramie do tamtego, co się w chacie pali? Niechby tylko chciała,
25   3,  28|          Pozwolił mu u siebie w chacie pozostać, wymagając tylko
26   3,  29|       milczeniu zbliżyli się ku chacie Wizuna i chramowi. Tu, na
27   3,  30|   oszczepów jęli się wszyscy. W chacie Mirszowej, znowu naprędce
28   3,  30|        dziwna: bocian, który na chacie starej mieszkał, gniazdo