Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |         dawszy go chłopcu, który na swoim pozostał - zbliżał się z
 2   1,  1  |           do rzeczy, które wozicie, swoim się radzi obchodzić... Igła
 3   1,  3  |             do izby i siadł znowu w swoim kącie, nim postrzeżono,
 4   1,  7  |           jechać mieli, bo naokół w swoim mirze i opolach nie było
 5   1,  9  |            Doman wsiał z siedzenia, swoim obyczajem liść znowu urwał,
 6   1,  10 |      przykładając doń ucha Znak dał swoim, że coś w nim słyszy. Ostrożny
 7   1,  10 |           tym światem pieśni jak za swoim.~Noc była, gdy rady, ofiary,
 8   2,  12 |            wesela i śpiewu. W kółku swoim znużona już śpiewami i skokami
 9   2,  14 |          jakby rozumiały, że się ze swoim rodzonym rozstawała światem.~
10   2,  14 |            mu drogę groźne. Ludziom swoim, skinąwszy na nich z dala,
11   2,  15 | nieprzyjaciół, Leszku. Spokojnie na swoim grodzie ojciec i wy siedzieć
12   2,  18 |               Wiedźma jest, ale ona swoim nieszkodliwa, a naszej miłościwej
13   2,  19 |           że Niemców wzywał przeciw swoim a trzymał z nimi.~Wieczór
14   2,  20 |        głową skinąwszy siadł w pniu swoim. Szedł tedy do łodzi Doman,
15   2,  21 |              Wojować nie chcecie ze swoim rodem, nie ciągniemy was
16   3,  22 |            ale stary gospodarz przy swoim stał, aby raczej do pszczół
17   3,  23 |             obóz rozłożony, i kazał swoim wprzód, nimby się na odpoczywających
18   3,  23 |           też mieli na wroga paść i swoim dopomóc do rzezi.~Gdy wszystko
19   3,  24 |          Wolelibyśmy, aby poszła za swoim, za zdunem... Kto wie, jaki
20   3,  25 |            dobra macierz, płaszczem swoim okryła i stare kości ocalały.~-
21   3,  26 |              trzymać z nimi przeciw swoim, lub ze swoimi wiązać przeciw
22   3,  26 |         puściwszy tylko siwą, która swoim obyczajem do wrót przyszła
23   3,  28 |           nas dzieje, musielibyście swoim wyznać, wszystko, a nas
24   3,  28 |          pędzącego niecierpliwie ku swoim z wieściami, jakie zdobył
25   3,  29 |           zdradę przyrzekał, kazali swoim dalej wysuwać się na pole.
26   3,  29 |     rozprawy na języki, uparty przy swoim, ale nieustraszonego męstwa.
27   3,  Dop|   Przebiegła niewiasta postawiła na swoim, Popiel udaje ciężką chorobę