Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |   przyniósł miodu, który tylko dla gości dawano. Znać było dostatek
 2   1,  4 |            ceber piwa i placki dla gości, aby o głodzie ze dworu
 3   1,  6 |           i władyków, wczorajszych gości na grodzie, które już wieść
 4   1,  8 |          popatrzał na gospodarza i gości i po cichu rechotać począł,
 5   1,  9 |       niego.~- A ja znowu do was w gości! - zawołał z dala - toście
 6   1,  9 |            mięsiwem siedziały kupy gości, oddzielnie mężowie, osobno
 7   2,  16|        miodu i na stole go wpośród gości ustawiła. Brunhilda odezwała
 8   2,  18|         mnie bezpieczni jesteście. Gości bogi zsyłają. Wyrazy te
 9   2,  19| przychodzicie właśnie, gdym łaknął gości, a w tej godzinie spodziewać
10   2,  19|          czarów - odparł młodszy z gości siadając po chwili. - My
11   2,  19|          mogły.~Naówczas młodszy z gości z twarzą wesołą powtórzył
12   2,  19|          to jest - dodał starszy z gości - i niektórzy kneziowie,
13   2,  19|         bardzo. Naówczas młodszy z gości tak mówić począł:~- Wiara
14   2,  19|             lecz rzekł w duchu, iż gości ostatkiem po starym obyczaju
15   2,  19|          około południa pełne były gości. Zbliżała się tedy chwila,
16   2,  19|    nazwisko, gospodarz młodszego z gości prosił, aby mu je naznaczył.~
17   2,  19|         chować zaczęto.~Niektóre z gości, kubki z sobą przyniósłszy
18   2,  19|           na niebie, gdy ostatni z gości, pożegnawszy gospodarza,
19   3,  24|            choćby najliczniejszych gości. Z obu stron przygotowania
20   3,  26|              odezwał się młodszy z gości - jest to wielkie zło, że
21   3,  26|            Myślał trochę młodszy z gości.~- Jeżeli możniejsi się
22   3,  26|          wyrocznię słyszeli i radę gości obcych, spojrzeli po sobie,
23   3,  26|          go Piastunowi - młodszy z gości, uczyniwszy nad nim znak,
24   3,  26|           w dłonie. Proszono znowu gości obcych, aby miecz i laskę
25   3,  26|           naznaczyły. Obcych owych gości jako posłańców bożych głoszono.~
26   3,  27|     odwiodła, i kazał wpuścić tych gości.~Pierzchnęło wszystko z
27   3,  30|         gdy wśród wrzawy młodszy z gości wstał i prosił, aby mu jako