Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |  wyprostował się i podszedł.~- Tobie w polu nie bardzo się chce
 2   1,  3 |      kochasz niż drudzy, bo ja tobie ufam i miłuję cię. Jesteś
 3   1,  3 |        śpiew przeciągłym. - Co tobie? Nie wstydże ci mieć strach
 4   1,  9 |        się tu krew polała... A tobie - rzekł zwracając się z
 5   1,  9 |        bratem... - dodał.~- My tobie braćmi... - odezwali się
 6   1,  11|      domu zostać nie mogę... a tobie dawno się w głowie przewróciło,
 7   1,  11|    Dziwa się rozśmiała.~- A ja tobie nie radzę Jaruho! Ty wiesz,
 8   1,  11|        nią. - Rozmiłował się w tobie strasznie - szeptała.~-
 9   2,  12|         parobku... parobku!... Tobie się też jej chciało! Gospodarskiej
10   2,  12|        wiodą... Cha! Cha! Otóż tobie królowanie dziewicze!...~
11   2,  13|      się ku niemu - nie w porę tobie ta rana i choroba.. U nas
12   2,  15|   kneźna. - Ja zawsze życzyłam tobie i bratu dobrze, starałam
13   2,  15|    wydarto bratu twemu, a oczy tobie.~A z czyjegoż to uczyniono
14   2,  16|        począł.~- Ani przeciwko tobie, ani z tobą nie będziemy -
15   2,  17|   krwawą szyją stał posępny.~- Tobie i twoim nam dowodzić należy -
16   2,  18|       straszną wiedźmę.~- A co tobie do ziela? - poczęła baba -
17   2,  18|        wasza sprawa... lubczyk tobie żaden nie pomoże, boś szpetny...
18   2,  20|       ale z tych, co je tłuką, tobie do niego nic. ~Nie patrzałam!~-
19   2,  20|        patrzałam!~- Patrzałaś! Tobie co po nim? U niego takich,
20   2,  20|    lubczyku! Dam, co chcesz!~- Tobie! - rozśmiała się stara -
21   2,  21|  Myszkowie wołają z dala:~- Ot tobie dzień ostatni, Chwoście
22   3,  24|     bogatych ich bywa wiele, a tobie to co szkodzi?...~Zarumieniła
23   3,  24|  żegnaj, mój bracie rodzony, i tobie, ojcze mój siwy, do nóg
24   3,  25| spotkać się z sobą... a to się tobie blizna jeszcze otworzyć
25   3,  29|      źle robili, co za dziw? A tobie co po tym? - A co im się
26   3,  29|       po niebie i po słońcu.~- Tobie pora powracać - rzekł -