Tom,  Rozdzial

 1   1,  3  |            u nóg swoich rozłożoną, stanął zdumiony i widocznie rozradowany.
 2   1,  4  |           ale pieśń się przerwała. Stanął, myślał, potem chłopcu dał
 3   1,  6  | dogorywającymi na ziemi łuczywami. Stanął w dali, lecz właśnie kneź
 4   1,  6  |   podsieniu u wnijścia się ukazał, stanął, wziął w boki i patrzał
 5   1,  8  |   zagrodzie. W drodze po kilkakroć stanął i zadumał się opuściwszy
 6   1,  8  |             z odkrytą głowi u wrót stanął.~Z dala już coś tętnieć
 7   2,  12 |            spotniały, zwlókł się i stanął, gdy usłyszał głos za sobą.~
 8   2,  12 |        znaną same nogi wiodły. Gdy stanął u zagrody, znalazł w podwórku
 9   2,  13 |          Myszko przybył na koniu i stanął u wrót.~- Nie ma Domana? -
10   2,  13 |     ciągnął, trudno było odgadnąć. Stanął ze swymi u wrót.~Gościnność
11   2,  14 |       Byłaby uciekła, gdyby mogła.~Stanął on nie zdejmując kołpaka
12   2,  15 |            szyi lała, zerwał się i stanął na nogi odcinąjąc jeszcze,
13   2,  15 |      Uśmiechnęła mu się Brunhilda. Stanął wnet na rozkazy.~- Na stołb
14   2,  20 |           rozpaczliwy cofnął się i stanął z dala. Chwilę trwało milczenie,
15   2,  20 |            zadumany, zakręcił się, stanął, powrócił i poszedł błądzić
16   2,  20 |     Uchyliła się opona Doman znowu stanął przed nią. Zarumieniła się
17   2,  20 |       wyjścia. Między tynami nagle stanął przed nią. Nie było tu nikogo
18   2,  20 |            przechadzał, nadszedł i stanął nad nim. - Ty tu jeszcze? -
19   3,  22 |           Ścibor, do swoich jadąc, stanął po drodze u Piastunowego
20   3,  23 |          gotowym, przemyślny Dobek stanął z mieczem na przedzie i
21   3,  24 |     spraszając.~A gdy tak jechał i stanął po drodze przed Wiszów zagrodą,
22   3,  26 |         prowadzący obranego knezia stanął u wrót zagrody, zapłakana
23   3,  27 |           spaleniznę ze zgliszcza. Stanął we wrotach, kij jego dotknął
24   3,  29 |           stara Jaruha. Widząc, że stanął i zwrócił się ku niej, zatrzymała
25   3,  30 |          zawsze. Gdy wreszcie dach stanął i drzwi zawrzeć było można,
26   3,  Dop|          by w tym wyścigu pierwszy stanął u słupca, temu, bez względu