Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |         aby dusza w drugi świat patrzała. Jam wszystkie ziemie zwędrował,
 2   1,  5 |     nagromadzone.~Z ciekawością patrzała na wchodzącego, gdy ten
 3   1,  11|   główkę z gąszczy podniósłszy, patrzała na polankę i słuchała, psy
 4   1,  11|      Rękę przyłożyła do czoła i patrzała ku nim, potem pociągnęła
 5   1,  11|   milczały, baba im po twarzach patrzała.~- Z takich liczek wróżyć
 6   1,  11|    zwieszoną dłoń dziewczęcia i patrzała w nią. - Rozmiłował się
 7   2,  12|        porywania obronić.~Dziwa patrzała na zachodzące słońce, którego
 8   2,  12|       siedziała Dziwa i w ogień patrzała. Sambor nad nią czuwał z
 9   2,  13|          u łoża stojąc, za nimi patrzała, bo wyszli ze dworu na podwórko.~-
10   2,  13|       mu krew upływała? Albo ja patrzała, gdy go zabijali? Ja swoje
11   2,  14| pierwszą ofiarę, na którą Dziwa patrzała, jakby się w niej własne
12   2,  14|       krzyknął - będziesz ty mi patrzała i mówiła inaczej!~- Nie
13   2,  15|      nim siedziała biała pani i patrzała nań z pewnym politowaniem,
14   2,  16| Chwostek, na którego żona wciąż patrzała, jakby go oczyma trzymała
15   2,  16|        myła w wodzie na stole i patrzała na przestraszonego z politowaniem
16   2,  18|      zatrzymał.~Baba nań ciągle patrzała.~- Nie wiesz, jakie dziś
17   2,  18|   wyraźnie!~Jaruha niespokojnie patrzała wkoło i wahała się.~- Co,
18   2,  20|  jaśniej; Dziwa z trwogą ciągle patrzała na stojąco u wchodu Domana.~-
19   2,  20|        uchyliwszy trochę drzwi, patrzała niby ukradkiem, czy ojciec
20   2,  20|      siedziała Dziwa i na ogień patrzała, ale w oczach od wczora
21   2,  20|      pić. Mila z sercem bijącym patrzała nań, nie mrugnęła, choć
22   2,  21|   wierzchołku stała pani biała, patrzała dokoła; wieczór był, ten
23   2,  21|      nią Brunhilda przez szpary patrzała, wydała jej się groźną i
24   2,  21|  pozostało; przez szparę kneźna patrzała jak jedli, niespokojna,
25   3,  29|         choć zazdrosnym na nich patrzała okiem.~Przy ognisku na uboczu
26   3,  29|        ręką cisnęła, na ognisko patrzała, a poza siebie rzucała okiem