Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |         drugi... Szło to powoli, niekiedy przestankami dzielone długimi,
 2   1,  2 |         a na moczarach bąk kiedy niekiedy jak stróż na czatach - hukał
 3   1,  3 |      szeptał coraz ciszej, kiedy niekiedy chłopaka bijąc po ramieniu...
 4   1,  5 |       nimi na podwórzach buchały niekiedy wrzawliwe śmiechy stłumione,
 5   1,  7 |         jak się obrócić.~Chwytał niekiedy silniej powietrza, a ono
 6   1,  9 |       około których się obwijał. Niekiedy mignęły tylko jeszcze siedzące
 7   1,  10|      począł się drapać ku górze. Niekiedy nastawiał ucha, to znów
 8   2,  12| przykłaskiwano ich skokom, kiedy niekiedy krzyk dał się słyszeć, bo
 9   2,  13|         się chory spać i marzyć. Niekiedy białe zęby jego ścięły się
10   2,  15|        podskarbiego, to służące. Niekiedy z siedzenia zrywała się
11   2,  20|         mleko przynosić kazał, a niekiedy się zdrzemał głowę sparłszy
12   2,  20|     Światełko ognia odbijało się niekiedy na wiszących u szyi bóstwa
13   2,  20|     krwawymi blaski pobłyskiwały niekiedy.~Dziewczyna siedziała nieruchoma
14   2,  21|       drudzy na straży chodzili. Niekiedy z górnej połaci na upatrzonego
15   2,  21|   umocował.~Cicho było i ciemno, niekiedy wiatr przeleciał po dolinie,
16   2,  21|          Potem cisza była długa. Niekiedy twarze blade ukazywały się
17   3,  24|         kiju starą babę. Stawała niekiedy, oglądała się jakby przelękła,
18   3,  24|     kurzawy, pędząc nad jezioro. Niekiedy z tego obłoku migały głowy
19   3,  25|          sam z tego snu wyszedł. Niekiedy tylko rękę mu kładł na czole
20   3,  27|        podnosić.~Miłosz słuchał, niekiedy mu oczy błysły - niedźwiedź
21   3,  27|          wstrzymywał się z mową. Niekiedy oczy z krwawymi powieki
22   3,  27|       Zdawał się walczyć z sobą. Niekiedy wypogadzała mu się twarz,
23   3,  28|           Przyjacielem też umiał niekiedy być takim, że życie stawił
24   3,  28|         i ład wyborny...~Dobkowi niekiedy, słuchając, pięść świerzbiała,
25   3,  29|           a Dziwa im przodowała. Niekiedy obejrzała się za siebie
26   3,  30|         chaty leśnej dojeżdżając niekiedy, po której tęsknił zawsze.