Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |       tam twoje oczy posyłam za moje. Kneź - sroga bestia, ale
 2   1,  6 |       zwierzyna tłusta... kruki moje będą miały co jeść...~Nucić
 3   1,  7 |         nic więcej! nic więcej! Moje dzieci, kwiaty moje, syny
 4   1,  7 |     więcej! Moje dzieci, kwiaty moje, syny moje - cóżem ja wart
 5   1,  7 |       dzieci, kwiaty moje, syny moje - cóżem ja wart bez nich?
 6   1,  7 |       lepiej nie będzie. Kwiaty moje! Syny moje - moje dzieci!~
 7   1,  7 |       będzie. Kwiaty moje! Syny moje - moje dzieci!~I znowu zanurzył
 8   1,  7 |        Kwiaty moje! Syny moje - moje dzieci!~I znowu zanurzył
 9   1,  9 |       darmo nie wsiąkła, ja wam moje ofiaruję...~Tu zawahał się
10   1,  11|        ognie palić będą i gdzie moje chłopcy przyjdą, daleko...
11   2,  12| będziesz królowało... Słoneczko moje jedyne! Kupało!~Chłopcy
12   2,  12|      ustoję, pójdą jeszcze nogi moje... Chłopcze...~Sambor przystąpił
13   2,  14|       myśląc:~- Tu więc miejsce moje.~I nie pytając już nikogo,
14   2,  15|        i pradziad, i praszczury moje siedzieli, a siłę tę dzierżyli,
15   2,  16|        oprawca przyszedł wyrwać moje oczy, którymi na świat patrzałem,
16   2,  16|        mi przyszła oznajmić, że moje nieszczęście stało się bez
17   2,  16|         spójrzcie na to dziecko moje! Zabił jedno, oślepił drugie,
18   2,  19|      żyję swym obyczajem; drzwi moje nie zamykają się przed nikim,
19   2,  21|   radością i rozpaczą.~- Dzieci moje! po coście przybyli!...~
20   2,  21|    zakrzyczała pani - o! dzieci moje! kto wie, co się stanie
21   3,  22|         syn Koszyczków - a wolę moje barcie podpatrzyć... Możniejsi
22   3,  25|       nad nim.~- Doman! Dziecko moje! Żyjesz ty? - zawołał.~Oczy
23   3,  25|       ku niemu.~- Żywie, bóstwo moje, od śmierci mnie uratowało.
24   3,  29|         śpiewała sobie:~- Latka moje, latka młode i piękna uroda
25   3,  29|        usiędę ja i pogonię lata moje młode. I dognała młode lata
26   3,  30|         nie mógł, dopóki łodzie moje nie odbiją od brzegu. Złożę