Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         znacie, nie pierwszy raz jestem u starego Wisza... Ja przyjaciel
 2   1,  3 |    obstąpili dokoła.~- Znad Łaby jestem, przekupień, człek spokojny,
 3   1,  3 |          tu na tej ziemi kneziem jestem - mówił Wisz. - Ze skóry
 4   1,  5 |          kręciły się niewiasty - jestem zza Łaby, ale nawykłem włóczyć
 5   1,  6 |        nie wydajcie mnie. Ja nie jestem niemy, matka miała waszą
 6   1,  7 |        chciał całować.~- Rad wam jestem jako słońcu! - mówił dalej
 7   1,  7 |   odezwał się chłodno Doman - ja jestem syn tego, co wam życie zbawił,
 8   2,  14|       ojcem? - spytała. ~- Wizun jestem... tak...~- Przytułku u
 9   2,  14|     chramu przyszedłem, nie wasz jestem! Nie z waszego miru! Grozicie
10   2,  15|        się kneź.~- Smerdów pewny jestem, a motłoch grozą się trzyma,
11   2,  15|       głowie. Ja słaba niewiasta jestem, ale prędzej bym to plemię
12   2,  15|         rzekła - choć białogłową jestem, prędzej niż ty z ludźmi
13   2,  15|       Kto tu? - zapytał.~- Ja tu jestem - cicho i łagodnym, umyślnie
14   2,  16|       życiem moim całym. Ślepiec jestem półżywy tylko i zostało
15   2,  17|        waszym rodem, ja człowiek jestem spokojny i Leszek też!~Miłosz
16   2,  19|     znajdziecie u mnie. Kmieciem jestem i bartnikiem, żyję jak ojcowie.
17   2,  20|   wskazał na lasy, za jezioro.~- Jestem Doman - rzekł. Stary się
18   2,  20|     popatrzał.~- A ja zdun Mirsz jestem - odpowiedział. Nastało
19   2,  20|      powiem wam wszystko, ja nie jestem winna. Posłuszny Doman cofnął
20   2,  20|       odezwał się Doman - głodny jestem jak pies. Ojcze, ulitujcie
21   2,  20|      dola, kiedy hożej zdunównie jestem potrzebna!~I pośpieszyła
22   3,  25|       płoszę, bo ja sama wiedźma jestem!~Doman milczał, aż nierychło
23   3,  25| dziewucho!... O! o! ja znachorka jestem, ja wiem wszystko i znam...
24   3,  26|         rządzić nie umiem. Stary jestem, dłoń mam słabą. Wybierajcie
25   3,  27|      władzę... choć młody, panem jestem i nad krajem, i nad wami.
26   3,  28|      niczyim nieprzyjacielem nie jestem - mówił Hengo wielką udając