Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |         obcy pan nadchodzi. Szare zrazu niebo błękitniało u góry,
 2   1,  1  |           głowa ludzka.~Ciekawie, zrazu z jakąś obawą, dwoje oczu
 3   1,  5  |      jakby w oczekiwaniu. Nie dał zrazu odpowiedzi żadnej i po długim
 4   1,  7  |   pytaniem nie śpieszył. Wisz też zrazu o gospodarstwie mówił i
 5   1,  7  |            wilczysko się ruszyło, zrazu krokiem niepewnym, potem
 6   1,  9  |           jakby umyślnie zesłany, zrazu lekki, wzmagał się i podżegał
 7   2,  12 |          biegły za nią posłuszne.~Zrazu śpiew ciągnął się powolnie,
 8   2,  14 |           chwilę noc, bo oczy jej zrazu nic dojrzeć nie mogły. Na
 9   2,  14 |          postacie.~Kneź patrzył - zrazu szyderski, teraz bledniejąc
10   2,  17 |     zapłakał.~Stary go nie poznał zrazu, oczy miał łzami wyjedzone.~-
11   2,  18 |       Brunhilda go nie puszczała. Zrazu słuchał jej milczący, teraz
12   2,  18 |            Jaruha się nastraszyła zrazu, spojrzała ku lasowi.~-
13   2,  18 |        poczerwieniała i pobladła; zrazu, co poczynać, nie wiedział
14   2,  18 |          rękę, poszedł na zwiady. Zrazu go Chwostek puszczać od
15   2,  21 |       ludźmi. Oblegający patrzali zrazu zdumieni.~- Zbywają się
16   3,  23 |           też dalej podnieśli się zrazu, za broń chwyciwszy, ale
17   3,  24 | zatętniała.~Broniono im przystępu zrazu, niby najeźdźcom i gwałtownikom,
18   3,  25 |          nie umiejąc odpowiedzieć zrazu, palcem się zaczęła bić
19   3,  26 |           dowiedzieli - lecz, jak zrazu postanowili, tak dotrzymać
20   3,  28 |   podkradał się Niemiec. Próbował zrazu tak nieśmiało coś przebąkiwać
21   3,  29 |          się na pole. Gromada ta, zrazu niewielka, w oczach Piasta
22   3,  29 |         wydając jeszcze rozkazów.~Zrazu w cichości stojący Leszkowie,
23   3,  30 |          gorąco gość obcy, a choć zrazu starszyzna się burzyła i
24   3,  30 |       Doman. Poznawszy go chciała zrazu Dziwa przyśpieszyć kroku,
25   3,  Dop|       Kronikarze nie umieją nawet zrazu jednostajnie nazwać kraju,