Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  | Niemiec już się z nim ukrył.~- Trudno się to oprzeć - odezwał
 2   1,  2  |    łatwo by wejść, ale wynijść trudno.~- Myśmy też - rzekł Wisz -
 3   1,  3  |    pieszej wędrówki, za starym trudno było nadążyć. Wtem las się
 4   1,  5  |      przy biesiedzie... I dziś trudno, by się skończyło inaczej...
 5   1,  7  |   zmieniony, iż poznać go było trudno. W domu chodził bosy i w
 6   1,  7  |   rzeczułki ze śliskimi brzegi trudno konie przebywały. W ostępach
 7   1,  7  | Zawarczało coś na łożu tak, że trudno rozeznać było, niedźwiedź
 8   1,  8  |      dnie pracy rozpoznać było trudno; nie lubił błyskotek i jaskrawych
 9   1,  11 |        Jaruha - a nowe wstawić trudno. Od wody żywiącej odrasta,
10   2,  12 |     czuje, a gdy serce smutne, trudno być twarzy wesołą...~Podniosła
11   2,  13 |       Doman; po co tu ciągnął, trudno było odgadnąć. Stanął ze
12   2,  13 |        tu potrafił się dostać, trudno było babie zrozumieć.~Właśnie
13   2,  16 |         z twarzy odgadnąć było trudno. Na podsieniu stała Brunhilda
14   2,  16 |         i mirów wszystkich iść trudno, a gdy do boju przyjdzie
15   2,  18 |        na łowach, teraz jednak trudno im było się rozeznać, gdzie
16   2,  21 |     chleba pomyśleć nawet było trudno, bo nie na długo drzewa
17   2,  21 |    końcu niewyraźnie, bo mówić trudno mu było. Strzała ugrzęzła
18   3,  25 |         a dobudzić się go było trudno. Stary więc nagotowawszy
19   3,  25 |       już bardzo było odgadnąć trudno, rozpaczał strasznie. Gdzie
20   3,  28 |      ze mną - rzekł Dobek - co trudno z dala odgadnąć, czemu by
21   3,  28 |    odgadnąć, czemu by uwierzyć trudno, ale się przecie nic złego
22   3,  29 | zgodzie z nim długo trwać było trudno, lecz komu braterstwo przyrzekł
23   3,  29 |      krzywą... Bez niej mi żyć trudno.~W piersi się dłonią bił.~-
24   3,  Dop|      oznaczyć stanowczo bardzo trudno.~Prawie aż do tej chwili,
25   3,  Dop|     taką barwą je przechowało.~Trudno zaprawdę dziś oznaczyć,