Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |         drogę.~- Po co tu obcego, Niemca wiedziecie? - szepnęła wylękła. -
 2   1,  2 |      uciekać. Pierwsza, co rudego Niemca oczy spotkała, krzyknęła
 3   1,  2 |            na kiju się opierając, Niemca z sobą powiódł ku rzece,
 4   1,  3 |           chwilę Wisz spojrzał na Niemca.~- Dostaliście się tu szczęśliwie -
 5   1,  3 |         nie patrząc już prawie na Niemca posunął się tąż samą drogą
 6   1,  3 |          darły! - Odwrócił się do Niemca. - Wam to na rękę, bo was
 7   1,  3 |       wąsy otarł i zwrócił się do Niemca.~- Gdzie twoje konie i sakwy?~-
 8   1,  3 | rozjaśniało. Popatrzał z ukosa na Niemca, głową potrząsnął i rzekł
 9   1,  3 |           stały konie niemieckie. Niemca też puszczono, nie bardzo
10   1,  5 |          gadać chciało, czy sobie Niemca zaskarbiał, ciągnął dalej
11   1,  5 |           żywo przybliżyła się do Niemca. Ten przykląkł na jedno
12   1,  6 |        Bystre jego oko dostrzegło Niemca w cieniu.~- Chodź tu! ty! -
13   1,  6 |         go ciągnął gwałtownie, bo Niemca do knezia wołano. Gdy obmywszy
14   1,  6 |        naciekłe, długo patrzał na Niemca, nim usta otworzył.~- Wiem,
15   1,  6 |           Smutny i zakłopotany do Niemca się zbliżył. Obejrzał się
16   1,  10|        przeczy? Inaczej by się od Niemca nie ostało... Niosą się
17   2,  19|        być może? Wrogów? a więc i Niemca?~- Tak jest - rzekł gość -
18   3,  23|         Dobkiem. Posądzano bowiem Niemca, iż wiedział więcej, niż
19   3,  28|        syn, wysłał też z innymi i Niemca swego, Hengona, którego
20   3,  28|   postanowieniem, aby korzystać z Niemca, przekraść się do obozu
21   3,  28|          słuchał, kłaniał się, na Niemca swego spoglądając z ukosa,
22   3,  28|       Dobek milcząc przystąpił do Niemca i nim się ten postrzegł,
23   3,  28|  szarpnąwszy nim, już krzyczącego Niemca nad ogniem zawiesił, skrępowanego
24   3,  28|           u was, miłościwy panie, Niemca do naprawy mieczów takiego,
25   3,  29|        zwijając nim rzucił się na Niemca; ten z koniem z miejsca,