Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |            widać było kupkę gałęzi niby szałas naprędce sklecony;
 2   1,  1  |       niewprawna wyrzeźbiła na nim niby ludzką twarz straszliwą,
 3   1,  1  |       śmiech dziki jakiś, straszny niby wycie zwierzęce, niby okrzyk
 4   1,  1  |     straszny niby wycie zwierzęce, niby okrzyk człowieka... Zachichotało,
 5   1,  1  |        twarz pokrajaną, brunatną - niby węże sine oplatały żyły,
 6   1,  2  |          co się tam za nim działo, niby nie widział, niby się nie
 7   1,  2  |          działo, niby nie widział, niby się nie zajmował niczym,
 8   1,  2  |         zerwaną się zdawała; Hengo niby swój towar chciał pakować,
 9   1,  5  |         nich następowała cisza, to niby śpiewy nucone półgłosem.
10   2,  13 | zazgrzytały. To znów uśmiechał się niby. Ręce mu drgały, jakby coś
11   2,  20 |          na Pomorzu, urabiał twarz niby ludzką i wkładał w oczy
12   2,  20 |          sobą, on się skarżył, ona niby słuchać nie chciała, w sercu
13   2,  20 |  uchyliwszy trochę drzwi, patrzała niby ukradkiem, czy ojciec jej
14   2,  21 |           obchodził go dokoła, coś niby po ziemi zbierając. Ciemno
15   2,  21 |            zamknięte, a potem jęki niby i milczenie.~Szóstego dnia
16   3,  24 |       Broniono im przystępu zrazu, niby najeźdźcom i gwałtownikom,
17   3,  24 |         wszyscy dziwowali, bo było niby z lodu, a słońce na wskroś
18   3,  24 |        ścianę patrzał, milcząc się niby uśmiechał, a gdzie był myślami,
19   3,  25 |     Domanowi - oba niemym wzrokiem niby się coś sobie powiadać zdawali.~-
20   3,  25 |            Doman i zamilkł. Stara, niby zamyśliwszy się, sama dla
21   3,  28 |            weseli. Z przyjęcia się niby wielce radował, a Hendze
22   3,  29 |          słów Jaruha obejrzała się niby przelękła, palce położyła
23   3,  29 |   przyłożyła do ust, wzrok się jej niby błąkał, jakby go nie chciał
24   3,  Dop|      stryjów do siebie zaprasza, a niby czując się bliskim zgonu,
25   3,  Dop|        Wtedy Popiel, na pożegnanie niby ze stryjami i starszyzną,