Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |   Cóżeście to znowu tak daleko w nasze lasy zawędrowali? - rzekł
 2   1,  1 |        do nas uczycie, tajemnice nasze wywozicie stąd...~i tak
 3   1,  1 |    więcej niż wy... te - wiedźmy nasze...~Potrząsnął głową; milczeli
 4   1,  2 |       wasze ma być tak drogie, a nasze tak tanie?~Hengo uśmiechać
 5   1,  7 |       wiec walny. Niech się miry nasze i opola zbiorą, zaczniemy
 6   1,  7 |        dziadowie i pradziady się nasze zwoływały. Tam nam też stanąć
 7   1,  8 |          Skończyło się szczęście nasze, śpiewanie i spokój... Zamorskich
 8   1,  8 |     wrogiem... i cóż? Ot, plemię nasze wyciskają powoli Niemcowie
 9   1,  10|   pospolity gmin... i niewolniki nasze... kneź musi być...~Zaczęto
10   2,  13|          i rąk... Kmiecie, braty nasze, burzą się i złego piwa
11   2,  18|         było i tak będzie, a kto nasze wolności naruszy...~Mimowolnie
12   2,  18|            rzekł Piastun - prawo nasze kazało tak i obyczaj...
13   2,  19|           o dach tylko nad głowy nasze...~Stary silną dłonią żywo
14   2,  19|       dzieje, które karmią, bogi nasze... cudzego nic nie potrzebujemy.~
15   2,  19| wszystkie małe narody i plemiona nasze powiązać z sobą dla oparcia
16   2,  19|        cały kraj, wszystkie miry nasze wiedzą, że ciągnąć mają
17   2,  19|      cośmy gościom oddali; stare nasze podanie mówi, iż się to
18   2,  21|   Pójdzie i mój dwór w popiół, i nasze pola stratują, a ludzi nam
19   3,  22|      wszystkie plemiona i narody nasze, jakie na ziemiach siedzą
20   3,  22|       inaczej nie może być, choć nasze ziemie i miry niech zgodne
21   3,  26|        dobrać nie umiemy. Ziemie nasze niszczą wrogowie, my się
22   3,  28|       Gdybyście zobaczyli miasta nasze, z podziwu byście krzyknęli.
23   3,  30|    Gorzej niż krew, wy nam wiece nasze, zbory i swobody wziąć chcieliście,
24   3,  30|        odezwał się Bumir - głowy nasze każdego czasu są załogiem.~-
25   3,  30| niepamięć waśnie i nieprzyjaźnie nasze".~Jak kamień w wodę!~- Jak