Tom,  Rozdzial

 1   1,  5 |           zostanie... u mnie dziś goście, czasu nie ma... nie dać
 2   1,  5 |  popatrzał ku górze.~- E! to nasi goście codzienni - odezwał się
 3   2,  16|           Starym miodem rozgrzani goście jęli się rozgadywać coraz
 4   2,  16|   ukradkiem innego napoju nalała. Goście tego nie widzieli i pili
 5   2,  18| dobrowolnie powiedzieć.~Zgłodzeni goście poczęli jeść w milczeniu.
 6   2,  19|          jedzenia zapraszał, obaj goście powstali ze swoich miejsc,
 7   2,  19|         duchów moc jest wielka...~Goście spojrzeli po sobie i milczeli
 8   2,  19|         mieć nie chcemy.~Przybyli goście znowu się zmierzyli oczyma
 9   2,  19|           musiało przemienić.~Gdy goście jeść skończyli, powstali
10   2,  19|         się rozmowa; nie nalegali goście i w chwilę długą potem dopiero
11   2,  19|           kneziowie ci rozumni, a goście jęli mu opowiadać, iż na
12   2,  19|           wielki!~Uśmiechnęli się goście.~Po chwili stary wstał i
13   2,  19|       znaczą te ognie? - zapytali goście - czy to pożary, wzniecone
14   2,  19|        nie spodziewał się, aby mu goście przybyli, wszyscy niemal
15   2,  19|       wszyscy, a przybyli wczoraj goście obcy, gdy się mową "słowa"
16   2,  19|         do nocy samej; coraz nowi goście witali do dworu, coraz dla
17   3,  24|         nucąc a zawodząc, druhny, goście, tłum ciekawy.~U starego
18   3,  26|          się rozstąpił i dwaj owi goście nieznani, których przyjmował
19   3,  26|      przeciągłymi okrzykami. Obcy goście, którzy mu błogosławili,
20   3,  29|          świata, choćby do mnie w goście.~Coraz ciszej brzmiała stara
21   3,  30|    ciekawie, przecisnęli się dwaj goście obcy, ci sami, co już po
22   3,  30|       rzec było wolno.~- Jesteśmy goście i przychodnie - rzekł -
23   3,  30|     Piastun słuchał w milczeniu i goście obcy także, dopóki się nie
24   3,  30|      teraz znikli nie postrzeżeni goście obcy.~Nadszedł tedy dzień
25   3,  30|      wesele, na którym siedem dni goście jedli, pili, śpiewali, skakali