Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |     skierowane ku niemu - które doń coś mówiło, coś, co oni
 2   1,  3 |       ustach. Sambor przystąpił doń i objął za kolana.~- A! -
 3   1,  5 |      uśmiechnęła się i odezwała doń w języku lasów Turyngii,
 4   1,  6 |         spostrzegłszy to, rzekł doń z uśmiechem:~- Wszystko
 5   1,  6 |   skinął, aby się Hengo zbliżył doń jeszcze. Zwiesił głowę z
 6   1,  6 |         obmywszy się pośpieszył doń, zastał go samego, siedzącego
 7   1,  9 |       wśród gęstego boru, który doń obcym bronił przystępu.
 8   1,  10|     zapomniane od wieków, żadna doń nie wiodła drożyna. Moczary
 9   1,  10|   drapać na drzewo przykładając doń ucha Znak dał swoim, że
10   2,  13|   skinął na Jaruhę. Przystąpiła doń wprzód rozpatrzywszy się
11   2,  14|          Kto by był zbliżył się doń, usłyszałby na przemiany
12   2,  15| pochylając się ku niemu, mówiła doń ubolewając nad nieszczęściem.~-
13   2,  17|        na grzbiet, przypiął się doń jak kleszcz i pognał go,
14   2,  17|          jak i wy... Ścibor się doń tyłem obrócił i inni, kilku
15   3,  22|         dziać miało... Chadzano doń nieraz po radę, acz jej
16   3,  24|        poznali i z chaty wyszli doń synowie Chwostka, a z nimi
17   3,  26|        niemal smutny.~A gdy się doń cisnęli wszyscy - rzekł:~-
18   3,  26|         Jak do ojca cisnęli się doń wszyscy wyrzucając mu, iż
19   3,  26|         nieustannie, cisnąc się doń i uważając za dziw dziwów
20   3,  27|    trupa, chłopak przytulił się doń drżący i płakał.~- Stary
21   3,  28|       swym rzemiosłem, nadszedł doń przybyły tego dnia po rozkazy
22   3,  28|          późno w noc nadciągnął doń Hengo i przy nim się na
23   3,  29|        ją goniono?~Zbliżyła się doń oglądając dokoła, jakby
24   3,  30|         do góry.~Przyszedł tedy doń ze śpiewającymi pieśni gęślarzami
25   3,  30|         spostrzegł, wstał, ręce doń wyciągnął, bo kochał zawsze