Tom,  Rozdzial

 1   1,  9 | siedziały dwie siostry, Dziwa i Żywia, sparłszy głowy na ramiona
 2   1,  9 |       chce...~- Cóżem ja winna?~Żywia stojąca za siostrą to na
 3   1,  9 |   pokłoniła się do nóg brata, a Żywia nic nie mówiąc, jakby za
 4   1,  11|      Dziwo?~- Tak... do ciebie, Żywia, bo ja swatów nie będę znała...
 5   1,  11|      Dziwczęta zamyśliły, kiedy Żywia za mąż pójdzie. - Kuj, kukułko! -
 6   1,  11|        Któż to wiedzieć może... Żywia ze śmiechem zapytała o Dziwę.
 7   1,  11| Dziewczęta siedziały zamyślone. Żywia kwiatki rwać zaczęła i wianuszek
 8   1,  11|       iść do ogniów, na Kupałę, Żywia się cieszyła. Dziwie nie
 9   1,  11|     psów, ni ludzi nie słychać.~Żywia, główkę z gąszczy podniósłszy,
10   1,  11|     wleczesz, Jaruho? - spytała Żywia. Baba iść ku nim poczęła.~-
11   1,  11|         lata robiła? - zapytała Żywia.~- Ja? ja? nie wiesz? -
12   1,  11|       Uśmiechnęło się dziewczę. Żywia swoją jej dłoń podała. Jaruha
13   1,  11|      być byś chciała? - spytała Żywia.~- Ani jedną, ani drugą -
14   1,  11|       tam stać może? - zawołała Żywia.~- Albo ja wiem? Na Kupale
15   1,  11|        znowu do worka po zioła.~Żywia ulitowawszy się chwyciła
16   1,  11|   siedem się spinać pod górę...~Żywia litościwa widząc, że drżące
17   2,  12|         pieśni. Były to Dziwa i Żywia; obie jeszcze smutne po
18   2,  12|        obronić!~Brat zamilkł, a Żywia, rzucając chciwie oczyma
19   2,  12|       już nie śmiał przybliżyć. Żywia wyrywała się z korowodu
20   2,  12|  wyrwała?~Nie mówiła długo nic. Żywia jej w kubku świeżej wody
21   2,  12|        płakać i jęczeć zaczęły. Żywia objęła ją za szyję i razem
22   2,  12|    węzełek bielizny na drogę, a Żywia, widząc te przygotowania,
23   3,  24|        tym zadziwiła niewiasty; Żywia, stojąca u ogniska, zarumieniła
24   3,  30| podwórku u studni czerpała wodę Żywia i bratowe, we drzwiach Ludek