Tom,  Rozdzial

 1   1,  3  |      dopóki pokoju. Przyjdzie wojna, z nią iść musi niewola.
 2   1,  3  |    moimi gdzie indziej, gdzie wojna nie dochodzi i niewola.
 3   1,  4  |          To babska rzecz.~- A wojna... wojna - jakby sam do
 4   1,  4  |    babska rzecz.~- A wojna... wojna - jakby sam do siebie mówił
 5   1,  4  |   siebie mówił ślepy Słowan - wojna, dzikich zwierząt sprawa.
 6   1,  4  | podbije! Czy pokojem iść, czy wojną? Czy mu opór stawić zbrojno?
 7   2,  15 |     to naród łupieski, a kędy wojna, tam musi być niewola. My
 8   2,  15 |    nadeszli, a nie śpieszyć z wojną. - Tu po czole go uderzyła
 9   2,  19 |  którym miała wkrótce zawrzeć wojna krwawa. Nie w porę mu ona
10   2,  19 |   głoskami na tle nocy pisała wojna i śmierć przybycie swoje.
11   2,  19 |    nas nie stanie nic, choćby wojna się rozpoczęła, a nim ludzie
12   2,  19 |     do mnie, wszystkich teraz wojna zajmuje... bądźcie wy, dobrzy
13   2,  19 |   syna waszego rozpoczyna się wojna z niemiecką niewolą. Znak
14   2,  19 |      się o swe dziedzictwo... Wojna to nie miesiąca jednego,
15   2,  19 |  jednego, ale lat może wielu; wojna nie z jednym Chwostkiem,
16   2,  19 |      powraca z nawiązką, byle wojna przeszła!~Spojrzeli oboje,
17   2,  21 |     wam uścisnąć nogi...~A tu wojna u progu! - zakrzyczała pani -
18   2,  21 |      sobą szeptali:~- Niechby wojna była! Uprosimy ojca, matki,
19   3,  22 |    rzeczono mi, że niepokój i wojna czeka nas, dopóki m a ł
20   3,  26 |       koń niech siada. Dopóki wojna w domu, nic nie ma pilniejszego
21   3,  28 |    odpowiedział spokojnie, iż wojna ma prawa swoje, kraj się
22   3,  28 |    abyś tu został, dopóki się wojna nie skończy.~Hengo począł
23   3,  28 |   bliżej nieprzyjaciela przed wojną i Dobek, który lubił osobliwe
24   3,  Dop|      trąby. Bo komu obca jest wojna, słuszna, mówili, ażeby