Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |          i ziemię rzucając je na wiatr i pluły przed się, aby im
 2   1,  3 | przyjdzie panowanie, gdy popioły wiatr rozwieje, kiedy krucy się
 3   1,  4 |       się Koladzie, Samowile, co wiatr trzyma. Niech rozpuści wiatrom
 4   1,  4 |    dziwne głosy słyszą z trwogą, wiatr odwiewa Kraka ciało. Na
 5   1,  6 |      śmiech tylko przeleciał jak wiatr po liściach i słychać było
 6   1,  9 |    rubinowymi okrywając węglami. Wiatr, jakby umyślnie zesłany,
 7   1,  9 |    wielka, gałęźmi tylko w lesie wiatr szumiał z dala... Słowan
 8   1,  10|         i milczące. Gałęźmi dębu wiatr wieczorny potrząsał i ptastwo
 9   2,  15|            Ani widu, ani słychu.~Wiatr się poniósł po lasach i
10   2,  18|       przelatywały obłoki białe, wiatr chłodnawy je rozpędzał i
11   2,  18|  mimowolnie.~Cisza była w lesie, wiatr szedł od ostępu. Uszy ludzi,
12   2,  20|        się w powietrzu brzęcząc, wiatr był ucichł, jezioro się
13   2,  20|          ku niemu. Szeptali, ale wiatr był i nic słyszeć nie dawał,
14   2,  21| wschodzie czerwieni się i złoci, wiatr poszedł po ziemi, miota
15   2,  21|          było i ciemno, niekiedy wiatr przeleciał po dolinie, nad
16   3,  25|     milczeniu.~Od dalekiego lądu wiatr mu przynosił wrzaski i dym,
17   3,  25|          go sama fala niosła, bo wiatr dął z tamtej strony. Czasem
18   3,  25|    występować zaczęły z jeziora, wiatr zadął i pędził ich precz...
19   3,  25|         na ucho włożył, włosy mu wiatr złote rozwiewa... Nic się
20   3,  27|       tarł czoło i łamał dłonie; wiatr długą, siwą brodę mu rozwiewał.~
21   3,  27|          okopom wiodło milczące. Wiatr niósł mu spaleniznę ze zgliszcza.
22   3,  27|          poszarpali... kości ich wiatr poroznosi i pamięć ich wsiąknie
23   3,  29|       gęsty i bujny włos ogromny wiatr mu, jak grzywę, rozwiewał.
24   3,  30|      pole oczyszczone zostało, a wiatr odniósł dymy ze zgliszczów,