Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |           Mówił tak z wolna, a słowo w pieśń przechodziło nieznacznie,
 2   1,  6 |     mruczenie i śmiech, a może słowo jakie do uszu mu doleciało,
 3   1,  6 |      jej do serca mu trafił.~- Słowo twoje nam potrzebne - dodała
 4   1,  7 |       i nogami je stratować. - Słowo się prędko rzecze, Domanie -
 5   1,  7 |   pójdą za tym drudzy.~- Wasze słowo za rozkaz stanie - rzekł
 6   1,  9 |    Wtórowali mu niemal w każde słowo bliżej siedzący, pokrzykując
 7   2,  13|   rychłe wyzdrowienie twoje... Słowo?~- Słowo kmiece i klątwa...
 8   2,  13| wyzdrowienie twoje... Słowo?~- Słowo kmiece i klątwa... ja z
 9   2,  14|        zanucona pieśń, rzucone słowo zbliżało powoli.~Szare,
10   2,  15|        oddał pozdrowienie, nim słowo zamieniono, już sobie wzrokiem
11   2,  19|       inaczej nie potrafiłoby "słowo", tylko wspólnymi siły.~
12   2,  20|        było potrzeba, tylko to słowo rozpleść i rozgnieść, i
13   3,  22|        nie pięść, ale poczciwe słowo stanowi.~Ochłonęli zwaśnieni,
14   3,  22|      wszystkie, gdzie sięgało "słowo", ich obyczaje, ład, zakony,
15   3,  24|    było jej i siebie.~Ale cóż? słowo się rzekło... musiało się
16   3,  26|     radę iść nie chcecie? Siwe słowo wasze wagę by miało u ludzi.~-
17   3,  26|        by miało u ludzi.~- Cóż słowo pomoże tam, gdzie już krew
18   3,  26|       Na koń!~To było pierwsze słowo i rozkaz nowo obranego pana.
19   3,  27|        umyślnie zesłani rzucić słowo, możni nie mogli im się
20   3,  27|      głowę ku niemu skłonił, a słowo mu na ustach zamierało.
21   3,  29|       rzec wam od siebie dobre słowo i od braci, i od sióstr
22   3,  30|       potem najgorętsi, którym słowo usta paliło, ze słowami
23   3,  30|    prosił, aby mu jako druhowi słowo rzec było wolno.~- Jesteśmy
24   3,  30|      Cóż więcej dać możemy nad słowo, głowy i przysięgę?~Szły