Tom,  Rozdzial

 1   1,  6 |   rzekła - ja cię nie zdradzę.~Poszła zaczerpnąć garnuszkiem piwa,
 2   1,  7 |      nie tak daleko, aby rzecz poszła w odwłokę.~Gwarzyli długo...
 3   1,  9 |      popiół twój łzami poleli; poszła z tobą żona wierna, koń
 4   1,  11|    Zaczęła się śmiać dziwnie i poszła znowu do worka po zioła.~
 5   2,  12|   Bywaj zdrów... idę sama...~I poszła powoli, podśpiewując, śmiejąc
 6   2,  12|   mieli. Dziwy długo nie było. Poszła świąteczne potargane zwlec
 7   2,  13|      napiła się, otarła usta i poszła mokre jakieś niosąc ziele
 8   2,  15|   burza z hukiem i trzaskiem i poszła. Potem słońce zza chmur
 9   2,  15|        grodowym, cichymi kroki poszła zobaczyć, co się z mężem
10   2,  17|       ślepy syn jego pozostał! Poszła więc wieść szeroko po dworach
11   2,  18|        Wnet czeladź Piastunowa poszła z wiadrami do studni, konie
12   2,  20|  chwilę, dłonią czoła potarła, poszła się napić wody ze świętego
13   2,  21|   gromada ze starszyzną radzić poszła. Szli z podwórza na odległy
14   2,  21|      narzekając, że lepiej nie poszła w niewolę, niżby tu marnie
15   2,  21| przedsiębrał, zawołała Muchy i poszła oglądać zasieki. Zboża było
16   3,  22|       a Jaruha pokłoniwszy się poszła do Rzepicy piwa się napić.~
17   3,  23|     powoli uspokoiło wszystko, poszła starszyzna rozpatrywać pobranych,
18   3,  24|      sobie:~- Wolelibyśmy, aby poszła za swoim, za zdunem... Kto
19   3,  25|       i za rączkę ją bierze...~Poszła więc gniewna, zamknęła się
20   3,  25|       żółtą, straszną jak ja i poszła żebrać na gościniec. Mówiła
21   3,  25|      wstała prędko, zanuciła i poszła. Wiedziała, że się ziarno
22   3,  25|     Dobrej myśli, podśpiewując poszła wróżyć pielgrzymom, leczyć,
23   3,  26|       od rana, jak skoro wieść poszła po świecie białym, że Piastuna
24   3,  30|   stała się chwila wesela, gdy poszła wieść po gromadach, że wojny