Tom,  Rozdzial

 1   2,  20|   rozrodzonej już rodziny był Mirsz stary. Człek był tak zamożny
 2   2,  20|     koła nie było dnia, ażeby Mirsz nie siadł i coś nie robił.
 3   2,  20|     dostatku wszelkiego, miał Mirsz szopę wielką. Do tej kto
 4   2,  20|    Wiedziano o tym dobrze, że Mirsz pękniętego garnka na półce
 5   2,  20|    Żale i popielnice wiedział Mirsz, jak robić i dla kogo, i
 6   2,  20|     zadarły, jakoś po Kupale, Mirsz odpoczywał u brzegu jeziora
 7   2,  20|    dziwne słyszeć się dawały. Mirsz przecie na to nie zważał
 8   2,  20|    nań popatrzał.~- A ja zdun Mirsz jestem - odpowiedział. Nastało
 9   2,  20|       knezia z nią? - zapytał Mirsz - bo coście się, słyszę,
10   2,  20|     tej wody!~Zmilczał Doman: Mirsz mruczał.~- Zaczepicie licho,
11   2,  20|   chramu bez obiaty? - spytał Mirsz.~- Chcecie, bym u was misek
12   2,  20|      i na ląd powrócił. Stary Mirsz siedział jeszcze w swej
13   2,  20| poszedł do szopy na posłanie. Mirsz stary córkę wywołał z komory
14   2,  20|     przybiło do brzega, stary Mirsz siedział w swej wierzbie,
15   2,  20|    przez tyn wyglądała; stary Mirsz w wierzbie coś mruczał.
16   2,  20|      zapytał stary. - Żadnej.~Mirsz nań popatrzał.~- Córka moja
17   2,  20|     gdzie indziej!~Wtem stary Mirsz palcem ukazał na bory.~Nad
18   2,  20|  czwałem, a przed chatką stał Mirsz stary i patrzał na łuny,
19   3,  24|     rzeczy jej było potrzeba. Mirsz na nic nie żałował.~Miód
20   3,  24|      jak zapowiedziano. Stary Mirsz też, choć nie przeciwił
21   3,  24|    już pełna była, jak nabił. Mirsz stary częstował i prosił,
22   3,  24|     jej jest? - zawołał stary Mirsz - leci jakby oszalała...~-
23   3,  24|      i upadła zmęczona. Stary Mirsz popatrzał w dal muczący
24   3,  24|      kryjówki myśląc o sobie. Mirsz stary miał jamę w ziemi