Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |     dalej?~- Z Leszków choćby do Miłosza... - mówił Doman. - Tego
 2   1,  7 |       zagrodzie.~Do dworu Leszka Miłosza drogi przez lasy było na
 3   1,  7 |        pachołek mruczał, że kneź Miłosza nie dopuszcza do siebie
 4   1,  7 |    opuścić zaraz smutne grozisko Miłosza, lecz i tu święte prawo
 5   2,  15|          Leszka uwolnię i ślę do Miłosza, Smerdów do stryjów wyprawię.
 6   2,  16|        obiecywał donosząc, że po Miłosza pojechali. Starego jednak
 7   2,  17|       Żuła wprost biegł do grodu Miłosza, chciał choć jego ocalić,
 8   2,  17|    kmiecie zbrojni. Postrzegłszy Miłosza, Ścibor, jeden ze starszych,
 9   2,  17|      wreszcie wiosło pochwycił i Miłosza powiózł na ostrów. Tu, gdy
10   2,  17|        przewodzili Myszkowie. Na Miłosza popatrzano tylko, rozsunęli
11   2,  17|   milczał, oczyma rzucając to na Miłosza siedzącego z głową spuszczoną,
12   2,  17|       nieco w stronę od Bumira i Miłosza.~- Idźmy gdzie indziej radzić,
13   2,  17|          popatrzywszy z ukosa na Miłosza siedzącego na ziemi, starego
14   2,  19|         w ich obronie staną...~- Miłosza, złamanego starca, nie mamy
15   2,  21|          został... oprócz starca Miłosza i ślepego Leszka...~- I
16   2,  21|     Słyszysz ty - byłeś u knezia Miłosza? Znosek milczał i syczał.~-
17   3,  27|     pieścić lubił. U nóg starego Miłosza wyciągnięty mruczał niedźwiedź
18   3,  27|           aby ich dla rozmowy do Miłosza wpuszczono. Odźwierny im
19   3,  27|           zbliżać się poczęli do Miłosza, który się nieco podniósł,
20   3,  27|   dziwnie, z dala spoglądając na Miłosza, który wielkimi krokami
21   3,  27| niedźwiedź, co się u nóg starego Miłosza wylegiwał. Do żadnej izby
22   3,  27|       zamkiem dzieje, pobiegł do Miłosza, aby mu oznajmić, że całe
23   3,  27|         złamano, obudził starego Miłosza.~Gdy on z Obrem i garścią
24   3,  27|    osobno widać było siwobrodego Miłosza, starą jego żonę, ślepego