Tom,  Rozdzial

501   3,  27 |            miał za pazuchą, podniósł go do ust i zatrąbił.~Ze wszystkich
502   3,  27 |         sianem brał na barki i nosił go, jak drugi wiązkę siana.
503   3,  27 |             surowy był, obawiano się go, życie tu było nędzne i
504   3,  27 |         wyszedł z chłopięciem, które go ku okopom wiodło milczące.
505   3,  28 |             zamknąć na wieży, bo tam go najłatwiej strzec było.
506   3,  28 |              wyprosił u czeladzi, co go prowadziła, żeby mu przed
507   3,  28 |             wyprosi się u niego. Gdy go skrępowanego przyprowadzono,
508   3,  28 |          straszna krzywda działa, że go Pomorcy naprzód spokojnie
509   3,  28 |              błagać i zaklinać, żeby go przynajmniej na stołb nie
510   3,  28 |            poczynał mieniać, bo choć go ze wszystkiego niemal odarto,
511   3,  28 |             gdy i Dobek zaręczył, iż go sam pilnować każe, dostał
512   3,  28 |             jechania z nim. Wsadzono go z tyłu na konia za jednym
513   3,  28 |           najmniejsza waśń poróżniła go z bratem, ubić był gotów
514   3,  28 |             cicho. Z tej strony mało go kto znał oprócz własnych
515   3,  28 |       bacznie, po drodze nie spuścił go z oka ni z ucha, postrzegał
516   3,  28 |               zdało się Niemcowi, iż go już całego miał.~Poczęło
517   3,  28 |              niego upominał i z kąta go sobie wyciągnąć kazał. Prawił
518   3,  28 |       widzieć te ciekawości.~Urabiał go tak powoli Niemiec powolnym
519   3,  28 |             do czego idzie; puszczał go, jeszcze mu dopomagając.
520   3,  28 |              mu Dobek mówić, jeszcze go zachęcając. - Praw no, praw -
521   3,  28 |       zmierzała i że Niemiec zdrajca go próbował; udał więc, iż
522   3,  28 |          równy - rzekł - jeśli mogli go wybrać, czemuż nie mnie?~
523   3,  28 |               Niemcowi zdało się, że go już ma w garści całego,
524   3,  28 |             wodze, na stronę Leszków go nawracając, czemu tamten
525   3,  28 |        potakując zdradliwie, przodem go puszczał.~Nazajutrz sam
526   3,  28 |               pięść świerzbiała, ale go ciągle poduszczał próbując,
527   3,  28 |         Starszy złagodniawszy zaczął go namawiać, aby i on, i przyjaciele,
528   3,  28 |          słuchał cierpliwie. Poczęli go obietnicami obsypywać, przyrzeczono
529   3,  28 |          spoglądając z ukosa, i choć go gniew dusił za gardło, zmógł
530   3,  28 |             było potrzeba. Posadzili go potem z uprzejmością wielką
531   3,  28 |         ławie podle siebie i zaczęli go poić.~Leszek pierścień z
532   3,  28 |              z palca zdjąwszy dał mu go na znak przymierza, drugi
533   3,  28 |             dla nich opróżniony i tu go na spoczynek złożywszy sam
534   3,  28 |            był ciekawy, gdyż zewsząd go obozujący otaczali. Z miejsca,
535   3,  28 |            był miał ochotę w miejscu go ubić, chwalił młodych panów,
536   3,  28 |           przyjąć musiał, jak ogniem go piekły.~W obozie kneziów
537   3,  28 |              zaciężnych i wyprzedzić go chcieli napaścią niespodzianą.~
538   3,  28 |         posępnie. Pierścień na placu go piekł, miecz u boku zawadzał,
539   3,  28 |             zawadzał, kubek za nadrą go dusił - tak mu pilno było
540   3,  28 |              Niemcem zrobić.~Przebić go mieczem było nader łatwo,
541   3,  28 |           wojewodów i ziemie.~Kto by go był ujrzał naówczas pędzącego
542   3,  28 |              wyprawie - myślałby, że go jędze i wiły lasami gnały,
543   3,  28 |         zawołała starszyzna. - Jużem go nie mógł dłużej ścierpieć
544   3,  28 |          noclegu dla wilków upiekłem go na gorących węglach, aby
545   3,  28 |             im jeść było, inaczej by go może nie chciały.~Słuchali
546   3,  29 |              palił dłonie. Podrzucał go i chwytał, a koń pod nim,
547   3,  29 |         podskakiwał do góry i ledwie go naprężona uzda utrzymać
548   3,  29 |      próżnych wyrazów nie lubił, ale go nikt nie widział doma ni
549   3,  29 |        nieustraszonego męstwa. Znano go, że gdy się przy czym uparł,
550   3,  29 |       zmierzywszy Klodwigowi z konia go na ziemię zwalił.~Niemcy
551   3,  29 |      obraniał się im zajadle. Siekły go ich miecze, nie mogąc zadać
552   3,  29 |          pośrodka tej gromady, która go opadła, Luty cofać się musiał,
553   3,  29 |           wróg leżał razem z tym, co go dobił, nie mogąc wyrwać
554   3,  29 |            słabł na chwilę, rzeźwiła go wnet myśl, że się przecie
555   3,  29 |          Dobek nie rzekł nic, wzięto go na ręce i do czółna niesiono.
556   3,  29 |           Sambor skoczył na ląd, aby go wyciągnąć. Dziwa przystąpiła
557   3,  29 |              sukni całując, przyjęła go uśmiechem. Domana rumieńcem,
558   3,  29 |            do rannego patrząc, gdzie go wróg skaleczył. Dobek wskazał
559   3,  29 |            mnie obdarzyli.~- Nieście go do źródła świętego - rzekł
560   3,  29 |      świętego - rzekł starzec - woda go sama uleczy, gdy ten, co
561   3,  29 |            Wzięto więc Dobka unosząc go pod ręce i szli wszyscy,
562   3,  29 |            odejść, bo kołem otaczali go nagląc, dopytując, badając,
563   3,  29 |             kamieniu pod chatą i gdy go kołem otoczono, począł powieść
564   3,  29 |        jęczeli jak zwierz dziki, gdy go oszczep dobija. Nie chcieliśmy
565   3,  29 |             z siwymi włosami bacznie go tylko śledziła nie ustępując
566   3,  29 |       spostrzegł Dziwę. Nie widziała go, głowę miała spuszczoną,
567   3,  29 |              podniosła je, jakby się go tam spodziewała, zarumieniona
568   3,  29 |           się jej niby błąkał, jakby go nie chciał spotykać, a nie
569   3,  29 |               gdy silną dłonią Wizun go za ramię pochwycił.~- Co
570   3,  30 |              idąc. Zdumieni, poczęli go pytać zaraz, co to była
571   3,  30 |              dochowacie miru, gdy my go wam przyrzeczemy? Dziadowie
572   3,  30 |            na znak przysięgi i rzuci go wobec bogów na dno wody
573   3,  30 |           Leszkami pomieszani - ujął go w rękę, odwrócił, zapuścił
574   3,  30 |              chleb leżał na nim, aby go doma nie brakło. Gdy zrąb
575   3,  30 |             chaty Wizuna.~Ten, skoro go spostrzegł, wstał, ręce
576   3,  30 |             do niej Doman. Poznawszy go chciała zrazu Dziwa przyśpieszyć
577   3,  30 |            aby mu nie okazać, że się go lękała: Doman podszedł do
578   3,  30 |              wylizał z rany. Źleście go tu pilnowali.~- Pilnował
579   3,  30 |             tu pilnowali.~- Pilnował go stary Wizun, Nenia i ja -
580   3,  Dop|              piaskiem udając, jakoby go zwierz dziki rozszarpał
581   3,  Dop|         Długosz znowu charakteryzuje go jak najdobitniej mówiąc,
582   3,  Dop|              i zniewieściałym. za co go Chwostkiem, to jest nikczemną
583   3,  Dop|          istotą, przezwano. Ożeniono go z księżniczką niemieckiego
584   3,  Dop|      najpierw królowi Popielowi, aby go pokosztował, a drudzy uważali
585   3,  Dop|    pospolitego stanu, dla uratowania go... Piast, wedle opowiadania
586   3,  Dop|           schronienie u księcia, gdy go im odmówiono, udali się