Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |           barki i osłaniał niskie czoło, tak że oczy wprost spod
 2   1,  5 |       dziś jego miłość ma chmurne czoło i oczy krwawe... lepiej,
 3   1,  5 |       chusta na pół mu związywała czoło. Jakiś smutek~i groza były
 4   1,  6 |         miłościwy pan z czapką na czoło nasuniętą. Z progu popatrzył
 5   1,  6 |        miecz w nich trzymała... i czoło podnosiło się coraz wyżej,
 6   1,  7 |       rękami trzeć począł twarz i czoło. Klasnął w dłonie. Z bocznej
 7   2,  13|       przybyły kmieć, któremu się czoło pofałdowało.~- Co mam mówić? -
 8   2,  13|         nawarzą.~Namarszczyło się czoło choremu. - Cóż to się dzieje? -
 9   2,  14|         wysoka czarna okrywała mu czoło.~Na zbliżającą się z wolna
10   2,  15|      Leszek głowę podniósł nieco; czoło wybladłe: zmarszczyło mu
11   2,  16|            starszy na dłoni sparł czoło, usta zacisnął, spojrzał
12   2,  20| rozprostował się, głowę podniósł, czoło wypełzłe, wysokie pokazał,
13   2,  20|        ręce. Jaruha się zdumiała, czoło się jej namarszczyło, powoli
14   2,  21|        boki się wziąwszy patrzał. Czoło mu się marszczyło tylko
15   3,  23|       najeźdźcy, aby im kto śmiał czoło stawić, i odpoczywali bezpieczni.
16   3,  24|        gdy biała namitka otoczyła czoło młodej, łzy się z jej oczów
17   3,  24|   przestraszoną i płaczącą, która czoło i oczy tuląc w dłonie wołała:~-
18   3,  25|          palcem się zaczęła bić w czoło - sama z sobą biedujące,
19   3,  25|           kładł na czole i sercu, czoło było gorące i serce biło
20   3,  26|    fartuchem, pocałowała Ziemka w czoło i na powrót do dzieży swej
21   3,  27|    zawołał nogą tupiąc w ziemię i czoło dumnie podnosząc do góry. -
22   3,  27|          jęcząc straszliwie, tarł czoło i łamał dłonie; wiatr długą,
23   3,  29|          i co dorodniejszy lud na czoło wychodził, tarcze chwytano
24   3,  29|       ustach, płachtę zasunęła na czoło, skryła się w zarośla i